civil.A

 ~Όταν ο άνδρας σχεδιαστής θεωρείται καλλιτέχνης και η γυναίκα «εμπορική»: μια συζήτηση για τη μόδα, το βλέμμα της κοινωνίας και τη σχέση εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η Maria Papagregoriou έθεσε ένα ερώτημα που αξίζει να σταθεί κανείς λίγο παραπάνω: Είμαστε πιο αυστηροί με τις γυναίκες σχεδιάστριες μόδας; Τη Μαρία την παρακολουθώ χρόνια. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν μιλούν απλώς για τη μόδα· τη σκέφτονται. Και όταν κάποιος θέτει ένα ερώτημα με καθαρότητα σκέψης, αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος. Δημιουργεί ουσιαστική επίδραση. Και έτσι το ερώτημά της, έγινε και δικό μου, με προβλημάτισε. Η αφορμή, για εμένα, ήταν η πορεία της Maria Grazia Chiuri (την οποία έχω λόγους να εκτιμώ αλλά δεν τοποθετώ στους αγαπημένους μου και κακώς ίσως δεν την είχα στη λίστα με τους επιδραστικους σχεδιαστές) στον οίκο Dior. Από τότε που ανέλαβε το δημιουργικό τιμόνι του οίκου, τα έσοδα αυξήθηκαν εντυπωσιακά. Σε λίγα χρόνια ο οίκος πολλαπλασίασε τις πωλήσεις του. Κι όμως, συχνά η συζήτηση γύρω...

~ Η μόδα και η queer δημιουργικότητα: μια σχέση που άλλαξε την αισθητική του 20ού αιώνα. Η μόδα συχνά κατηγορείται ότι είναι επιφανειακή. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένας από τους πιο ζωντανούς καθρέφτες της κοινωνίας. Τα ρούχα δεν αφηγούνται μόνο αισθητικές επιλογές. Αφηγούνται ιστορίες για το σώμα, την εξουσία, την ταυτότητα και την ελευθερία. Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την ιστορία της σύγχρονης μόδας, θα διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος της δημιουργικής της δύναμης γεννήθηκε μέσα από τη συνάντηση της μόδας με τη διαφορετικότητα. Ιδιαίτερα μέσα από τη σχέση της με την queer δημιουργικότητα. Αυτή η σχέση δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι βαθιά ιστορική και πολιτισμική. Σε πολλές περιόδους της ιστορίας, η κοινωνία δεν ήταν ένας εύκολος χώρος για την έκφραση της διαφορετικότητας. Οι ταυτότητες φύλου και σεξουαλικότητας συχνά αντιμετωπίζονταν με περιορισμούς, προκαταλήψεις ή και σιωπή. Η μόδα όμως λειτούργησε συχνά ως ένας διαφορετικός χώρος. Τα ατελιέ, τα περιοδικά, οι πασαρέλες και ...

 ~Η επανάσταση της Mary Quant, η κοινωνία της δεκαετίας του ’60 και το ερώτημα: ποια θα ήταν σήμερα μια πραγματική ενδυματολογική επανάσταση για τη γυναίκα; Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από όμορφα ρούχα. Αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν πραγματικά τον τρόπο που μια κοινωνία βλέπει το σώμα και την ελευθερία. Η μίνι φούστα είναι ένα από αυτά. Το 1964 η Βρετανίδα σχεδιάστρια Mary Quant παρουσίασε ένα ένδυμα που φαινομενικά ήταν απλό: μια φούστα αρκετά κοντή ώστε να αποκαλύπτει τα πόδια. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν απλώς μια αισθητική επιλογή. Ήταν ένα πολιτισμικό γεγονός. Πώς ήταν η κοινωνία πριν τη μίνι φούστα; Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μετάβαση. Η μεταπολεμική περίοδος είχε δημιουργήσει οικονομική ανάπτυξη αλλά οι κοινωνικοί ρόλοι παρέμεναν ακόμη αυστηρά καθορισμένοι. Η γυναίκα όφειλε να είναι, διακριτική, κομψή αλλά όχι προκλητική, όμορφη αλλά σε όρια που όριζε η κοινωνία. Το σώμα της γυναίκας ήταν διαρκώς αντικείμενο ελ...

 ~Σκέψεις για το bullying, την έλλειψη ορίων και τον ρόλο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού σε μια κοινωνία που φαίνεται να κουβαλά όλο και περισσότερη συσσωρευμένη ένταση. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα περιστατικά βίας εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία. Βία στους δρόμους, στα σχολεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και μέσα σε χώρους που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα ασφαλείς, όπως η σχολική τάξη. Πρόσφατα έγινε γνωστή η περίπτωση μιας καθηγήτριας που υπέστη σοβαρό επεισόδιο υγείας ύστερα από έντονο εκφοβισμό μέσα στην τάξη. Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένα ακόμη σημάδι ότι η ένταση που διατρέχει την κοινωνία βρίσκει διέξοδο με τρόπους που ξεπερνούν κάθε επιτρεπτό όριο. Η συζήτηση γύρω από το bullying συνήθως επικεντρώνεται στα παιδιά και στους εφήβους. Όμως το φαινόμενο δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί συνολικά μια κοινωνία. Η βία δεν είναι πάντα αποτέλεσμα μόνο θυμού. Συχνά είναι αποτέλεσμα έλλειψης ορίων. Ό...

 ~Σκέψεις και ανησυχίες για τη λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση, τις επιπτώσεις της στο σώμα και τον δρόμο προς τη θεραπεία. Όταν μιλάμε για κακοποίηση, το μυαλό μας συχνά πηγαίνει στη σωματική βία. Σε εικόνες που είναι ορατές, σε τραύματα που μπορούν να αποδειχθούν. Υπάρχει όμως και μια άλλη μορφή βίας. Μια μορφή που δεν αφήνει εύκολα σημάδια στο δέρμα, αλλά μπορεί να χαραχτεί βαθιά στο σώμα και στη σκέψη. Η λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση. Δεν πρόκειται απαραίτητα για φωνές ή ξεκάθαρες απειλές. Συχνά είναι κάτι πιο αργό, πιο ύπουλο. Είναι ο άνθρωπος που θα πατήσει στους φόβους σου και θα τους μεγεθύνει. Εκείνος που θα επιμείνει ότι το ψέμα είναι αλήθεια. Εκείνος που θα σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δική σου αντίληψη της πραγματικότητας. Στη διεθνή βιβλιογραφία αυτή η διαδικασία συχνά περιγράφεται με τον όρο Gaslighting, μια μορφή χειραγώγησης κατά την οποία κάποιος προσπαθεί συστηματικά να κάνει τον άλλον να αμφισβητήσει τη μνήμη, την κρίση ή ακόμη και τη λογική του. Δεν είναι ...

 ~ Ο σχεδιαστής που μεταμόρφωσε τον οίκο Balenciaga μέσα από το streetwear και το hype, και τώρα καλείται να αποδείξει τι σημαίνει πραγματικά πολυτέλεια στον οίκο Gucci(;!). Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν δημιουργοί που χτίζουν αισθητικές. Και υπάρχουν εκείνοι που χτίζουν αφηγήσεις γύρω από την ίδια τη μόδα. Ο Demna ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Η πορεία του έχει προκαλέσει ενθουσιασμό, αμφισβήτηση και έντονη αντίδραση. Για κάποιους είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς designers της τελευταίας δεκαετίας. Για άλλους, ένας δημιουργός που περισσότερο σχολιάζει τη μόδα  παρά την εξελίσσει. Ίσως τελικά ο Demna να μην είναι αυτός που έκανε τη μόδα να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Ίσως απλώς να είναι ο πιο καθαρός αντικατοπτρισμός της κοινωνίας που τη δημιουργεί, μιας κοινωνίας που καταναλώνει εικόνες, σύμβολα και hype με αχόρταγο τρόπο. Και σε αυτό το ακόρεστο παιχνίδι, ο Demna δείχνει να γνωρίζει τους κανόνες εξαιρετικά καλά. 1.Από την εμπειρία της προσφυγιάς στη διεθνή μόδα ...

 ~Όταν ο κόσμος μπερδεύει την ευαισθησία με αδυναμία και τον ρεαλισμό με την ασχήμια. «Μπορείς να με λες ρομαντική.» Το έχω ακούσει πολλές φορές να λέγεται σχεδόν σαν κατηγορία. Από παιδί δε, είχα πληροφορηθεί από τα στόματα των ενηλίκων της οικογένειας, ότι είχα στην κατοχή μου ένα ροζ σύννεφο, με το οποίο συχνά έκοβα βόλτες. Έπειτα αρκετοί καθηγητές μου, ευτυχώς όχι όλοι, μου έλεγαν με στόμφο: «Πολύ ρομαντικά τα βλέπεις τα πράγματα.» Και ότι «Το μυαλό σου πετάει.». «Είσαι ρομαντική.» Πόσες φορές ο περίγυρος μου έβγαλε διάγνωση, ώστε να μην πληγωθώ, για το καλό μου. Συνήθως η διάγνωση αυτή,συνοδεύεται από εκείνο το βλέμμα που λέει: λίγο αφελής είσαι, αλλά τι να κάνουμε, δεν πειράζει. Και πάντα αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα: Από πότε ο ρομαντισμός έγινε προσβολή; Γιατί συνδέθηκε τόσο εύκολα με την αδυναμία, την έλλειψη ρεαλισμού, την πλάνη; Σαν να λέμε ότι όποιος βλέπει ομορφιά και καλοσύνη στον κόσμο είναι λίγο… άρρωστος. Σαν να κινδυνεύει από κάποια ανίατη ασθένεια που λέγεται ευαι...

 ~Μια μικρή σκέψη για την ηλικία, τη γυναικεία ματιά και το παράξενο άθλημα του να ανταγωνιζόμαστε η μία την άλλη ~ παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας. Ξυπνάς το πρωί, επιστρέφεις από τη δουλειά, έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο και κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι: ανοίγεις τα social media. Το κάνω κι εγώ. Πιο περιορισμένα πια , όχι από ανωτερότητα, αλλά γιατί κάποιες φορές αυτό που βλέπω εκεί μέσα προσβάλλει την αισθητική μου. Και την υπομονή μου. Και τη νοημοσύνη μου. Πριν λίγες μέρες λοιπόν πέφτω πάνω σε ένα βίντεο. Μια κοπέλα γύρω στα είκοσι εξηγεί ότι το αγόρι της πήγε με άλλη γυναίκα. Μέχρι εδώ θα περίμενε κανείς το κλασικό δράμα περί απιστίας. Αλλά όχι. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι την απάτησε. Το πρόβλημα ήταν ότι η άλλη γυναίκα ήταν… 35. Και από κάτω σχόλια: «Γιαγιά.» «Τι δουλειά έχει με τόσο μεγάλη;» Συγγνώμη, αλλά κάπου εκεί ένιωσα μια μικρή υπαρξιακή σύγχυση. Γιατί αν στα 35 είσαι γιαγιά, εγώ μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω τα εγγόνια μου και να πλέκω ζακέτες. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από...

 ~Πώς τα πρώτα βήματα φτιάχνουν φωτεινές ψυχές και ταλέντα, ακόμα κι αν σήμερα φαίνονται βουνό. Κάθε μέρα, όταν περνώ μέσα από τις τάξεις, βλέπω μικρές και μεγάλες αποφάσεις να σταματούν στα μάτια των παιδιών πριν καν ξεκινήσουν. Σαν να σκέφτονται: «Αν κάνω λάθος, θα καταστραφεί ο κόσμος». Και κάθε φορά που ακούω αυτή την εσωτερική φωνή του φόβου, γελάω λίγο μέσα μου, γιατί ναι, ο κόσμος δεν πρόκειται να τελειώσει επειδή κάποιος έβαλε το κουμπί ανάποδα ή έβαλε τη λάθος γραμμή στη σχεδίαση. Και όμως, είναι σοβαρό. Για τα παιδιά που αγωνιούν να κάνουν το πρώτο βήμα, να τραβήξουν τη γραμμή, να ράψουν το πρώτο ρούχο ή να πουν τη δική τους ιδέα δυνατά. Εκεί βλέπεις την ανθρώπινη φύση να συγκρούεται με την κοινωνία, με τα άγχη και τα «πρέπει» που κουβαλάνε από μικρά. Σκέφτομαι συχνά, πώς ήμουν εγώ στην ηλικία τους; Τα άλλα παιδιά; Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα ψαλίδι για να κόψω ύφασμα και πόσο τρομοκρατημένη ένιωσα. Και μετά θυμάμαι την πρώτη δημιουργία που απλά βγήκε ,εκείνη τη στι...

 ~Ένα δρόμος ανάμεσα στην ομορφιά, την ασχήμια και τις αποφάσεις που νομίζουμε ότι είναι “λογικές”. Ερευνώντας το αρχείο στο μπλογκ μου, βρήκα κάτι που ποτέ δεν είχα δημοσιεύσει. Ήταν μια μικρή εκτόνωση γραφής από το Νοέμβριο του 2017, λίγο πριν γυρίσω πίσω στην Ελλάδα και αποφασίσω ότι τα ταξίδια και ο κόσμος της μόδας είχαν τελειώσει για μένα. Δεν είχα τότε τη σύνεση να σκεφτώ ότι χρειάζεται που και που ένα διάλειμμα και έτσι δήλωσα με τεράστια άγνοια, “Ήρθε η ώρα να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος.” Ακόμα θυμάμαι αυτή τη σαχλαμάρα που βγήκε από το στόμα μου. Την πίστεψα εγώ. Την πίστεψε και ο περίγυρός μου. Φυσικά, δεν ήταν οι κατάλληλοι για να με εμψυχώσουν,το αντίθετο, θα έλεγα. Ίσως ένιωσαν και μια ανάπαυση που, επιτέλους, θα σταματούσα να ζω σα νομάς. Little did I know then… Λίγους μήνες μετά ετοίμασα τις βαλίτσες μου και έφυγα για την Αθήνα. Και σήμερα, καθώς ξαναδιαβάζω εκείνες τις γραμμές που πρωτοέγραψα, μπορώ να πω με παιδική αθωότητα: “ΓΟΥΑΟΥ!”  με έμφαση στο Γ. ...

Σκέφτομαι και γράφω- Δεν είναι το κίτρινο. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο το κίτρινο. Αν ήταν, θα μου άρεσαν όλα τα κίτρινα, και δεν μου αρέσουν. Το κίτρινο συχνά με κουράζει, με αγχώνει, με φέρνει κοντά σε μια επιφανειακή χαρά που δεν εμπιστεύομαι και έτσι βρίσκομαι σε συνεχόμενη εγρήγορση. Όμως, αυτή η απόχρωση της μιμόζας — ούτε λεμόνι, ούτε ήλιος, ούτε παιδικόςμαρκαδόρος — κάτι μου λέει. Στέκομαι από πάνω της. Έχω χωθεί ανάμεσα στα κλωνάρια της. Τα παπούτσια μου μπαίνουν και αυτά  στο κάδρο. Έτσι έγινε η συνάντηση μας, μια μικρή, αστική, απροσδόκητη στιγμή χαράς στο πεζοδρόμιο. Η μιμόζα δεν βρίσκεται σε βάζο, δε στέκεται στυλιζαρισμένη σε κάποιο έπιπλο, δεν είναι διακοσμητική απόφαση. Είναι κάτι που με βρήκε, ένα μήνα πριν, σε ένα πεζοδρόμιο, στην παγωμένη Μονμάρτη. Οι μιμόζες δεν είναι λουλούδια που «στέκονται σωστά»,δεν προσπαθούν να είναι ωραίες με τον τρόπο που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την ομορφιά,δεν έχουν κεντρικό άξονα, δεν έχουν συμμετρία που να καθησυχάζει, δεν έχου...

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

 Έξι χρόνια. Και όμως, αν τα φυσήξεις απαλά, σκορπίζουν σαν σκόνη από παλιά πούδρα σε μπουντουάρ. Η τελευταία μου ανάρτηση το 2020. Ένας κόσμος πριν από τον κόσμο που ξέρουμε σήμερα. Πανδημίες, επανεκκινήσεις, scroll ατελείωτα, τάσεις που γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε τρία reels. Και εγώ εδώ, να αναρωτιέμαι: τι έμεινε ίδιο; Μη νομίζετε, το ψάχνω κι εγώ. Παραμένω ο ίδιος άνθρωπος που άλλοτε θέλει να λέει ιστορίες, άλλοτε να τις διαβάζει κάτω από ένα φωτιστικό που κάνει το δωμάτιο να μοιάζει σκηνή, κι άλλοτε να τις ζει με τα μανίκια σηκωμένα. Η περιέργεια δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να περιμένει καλύτερα. Συνεχίζω να εξερευνώ τη ζωή σαν να είναι concept store σε στενό της πόλης — δεν ξέρεις τι θα βρεις, αλλά μπαίνεις. Συνεχίζω να τρώω κρύα γεμιστά με φέτα (γιατί κάποια πράγματα είναι αξίες, όχι συνήθειες). Συνεχίζω να βλέπω Harry Potter and the Philosopher's Stone και να πιστεύω πως μια καλή ιστορία μπορεί να σε σώσει από μια κακή μέρα. Και φυσικά, συνεχίζω να επιθυμώ διακαώς να χάσ...

photo:NasosKvisuals Έχω πολύ καιρό να νιώσω συγκίνηση για κάτι ώστε να γράψω για αυτό. Στη Θεσσαλονίκη όμως γνώρισα έναν δρόμο, ένα κτήριο και ένα σχεδόν φάντασμα. Αυτά τα τρία σε συνδυασμό ήταν αρκετά για να με κάνουν να θέλω να πω δυο κουβέντες. Ήταν βράδυ Σαββάτου ,ξημέρωμα Κυριακής για την ακρίβεια μιας που ήταν περασμένες δώδεκα. Η   ώρα των φαντασμάτων, πνευμάτων και λοιπών αγαπημένων μου.   Η μεγάλη βόλτα που ξεκινήσαμε νωρίς το μεσημέρι,   με οδήγησε εμένα και την παρέα μου σε έναν πολύ απλό και ήσυχο ,μα συνάμα, έντονο ενεργειακά δρόμο, κοντά στην πλατεία εμπορίου. Όσο και αν δεν έβλεπα άνθρωπο τριγύρω, γνώριζα καλά πως κάτι ζούσε εκεί. Είδα φως στα αριστερά μου και καθώς προπορευόμουν, στάθηκα να περιμένω τους φίλους μου, με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια πετριά για αυτά τα όμορφα, τυχαία, της ζωής. Τα μάτια μου έμεινα σε μια παράξενη βιτρίνα, «Από εδώ έρχεται το φως.» σκέφτηκα και συνέχισα να χάσκω. Κάποιος ήταν μέσα, άνθρωπο το...

Hubert de Givenchy Είναι πάντα πολύ δύσκολο κοιτώντας το μακρινό παρελθόν να αντιληφθούμε πόσος χρόνος μας χωρίζει από τις παρθενικές εμφανίσεις των τότε νέων και πολλά υποσχόμενων σχεδιαστών μόδας. Ένας εξ αυτών ο Hubert de Givenchy , γεννημένος στις 20 Φεβρουαρίου του 1927 στο   Beauvais , ίδρυσε τον οίκο υψηλής ραπτικής Givenchy το 1952. Έγινε διάσημος για την πολύ στενή του συνεργασία με την Audrey Hepburn την οποία ανέλαβε προσωπικά για επτά συνολικά ταινίες της, συμπεριλαμβανομένης και του Breakfast at Tiffany ’ s   γνωστή για το εμβληματικό μαύρο φόρεμα της πρωταγωνίστριας   αλλά και της Sabrina από όπου προέκυψε και το γνωστό Sabrina neckline . Οι δυο τους έγιναν πολύ στενοί φίλοι και η προσωπική τους σχέση συνεχίστηκε μέχρι και τον θάνατο της   Audrey . Ο αριστοκρατικής όψης σχεδιαστής αναδύθηκε στο παγκόσμιο στερέωμα της βιομηχανίας κάνοντας σημαντικές συνεργασίες με τους Jacques Fath , Robert Piguet , Pierre Balm...