~Μια μικρή σκέψη για την ηλικία, τη γυναικεία ματιά και το παράξενο άθλημα του να ανταγωνιζόμαστε η μία την άλλη ~ παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας.
Ξυπνάς το πρωί, επιστρέφεις από τη δουλειά, έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο και κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι: ανοίγεις τα social media.
Το κάνω κι εγώ. Πιο περιορισμένα πια , όχι από ανωτερότητα, αλλά γιατί κάποιες φορές αυτό που βλέπω εκεί μέσα προσβάλλει την αισθητική μου. Και την υπομονή μου. Και τη νοημοσύνη μου.
Πριν λίγες μέρες λοιπόν πέφτω πάνω σε ένα βίντεο. Μια κοπέλα γύρω στα είκοσι εξηγεί ότι το αγόρι της πήγε με άλλη γυναίκα.
Μέχρι εδώ θα περίμενε κανείς το κλασικό δράμα περί απιστίας.
Αλλά όχι.
Το πρόβλημα δεν ήταν ότι την απάτησε.
Το πρόβλημα ήταν ότι η άλλη γυναίκα ήταν… 35.
Και από κάτω σχόλια:
«Γιαγιά.»
«Τι δουλειά έχει με τόσο μεγάλη;»
Συγγνώμη, αλλά κάπου εκεί ένιωσα μια μικρή υπαρξιακή σύγχυση.
Γιατί αν στα 35 είσαι γιαγιά, εγώ μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω τα εγγόνια μου και να πλέκω ζακέτες.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά από πάντα μου άρεσε να βρίσκω κάτι να θαυμάζω στους ανθρώπους.
Και ειδικά στις γυναίκες.
Ίσως γιατί γνωρίζω ,λίγο ιστορικά, λίγο ενστικτωδώς, την πορεία του φύλου μας μέσα στους αιώνες.Τη βία που κουβαλάμε στη συλλογική μας μνήμη.Τα στερεότυπα που μας τύλιξαν σαν κορσέ.Τη ντροπή που μας φόρεσαν σαν δεύτερο δέρμα.
Μας ζήτησαν να είμαστε τα πάντα:μητέρες, εργαζόμενες, όμορφες αλλά όχι πολύ, δυνατές αλλά όχι απειλητικές, έξυπνες αλλά όχι «δύσκολες».
Και όλα αυτά, συχνά χωρίς καμία πραγματική αναγνώριση, χωρίς ανταποδοτικοτητα.
Γι’ αυτό ίσως, όταν κοιτάζω άλλες γυναίκες, δεν νιώθω ανταγωνισμό. Νιώθω θαυμασμό.
Συχνά σκέφτομαι απλά: «Α, έτσι θέλω να γίνω κι εγώ.»
Δίνω ένα μεγάλο άλλοθι στην ηλικία των είκοσι.
Είναι μια περίοδος που η αυτοπεποίθηση συχνά εξαρτάται από το βλέμμα των άλλων ,και ειδικά από το ανδρικό βλέμμα.
Αλλά κάποια στιγμή χρειάζεται να συμβεί κάτι πολύ σημαντικό: να εξασκηθεί η ενσυναίσθηση και να ακονιστεί λίγο η νοημοσύνη.
Γιατί η παγίδα του κακού εγωισμού λέει κάτι πολύ ύπουλο: ότι υπάρχουμε μόνο όταν συγκρινόμαστε. Και συνήθως συγκρινόμαστε προς τα κάτω.
Αντί γι’ αυτό, υπάρχει μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.
Να κοιτάξεις μια άλλη γυναίκα και να πεις: «Μου αρέσει αυτό που είσαι. Πώς το κάνεις;Δείξε μου.» Δεν είναι αδυναμία. Είναι η αρχή της εξέλιξης.
Η βελτίωση δεν γεννιέται από τον ανταγωνισμό. Γεννιέται από την περιέργεια.
Κάποια στιγμή θα ήθελα να πω σε εκείνο το κορίτσι στο βίντεο κάτι πολύ απλό:
Δεν θα είσαι για πάντα 22.
Θα γίνεις 30.
Και 35.
Και 40.
Και τότε τι;
Θα καταρρεύσει ο κόσμος σου επειδή άλλαξε ένας αριθμός; Έχουμε καταφέρει τόσα πράγματα σαν γυναίκες μέσα στους αιώνες. Και ακόμη αφήνουμε έναν αριθμό να ορίζει την αξία μας;
Λίγο αστείο.Λίγο παράλογο.Λίγο προσβλητικό. Και γενικά, λίγο.
Η ενηλικίωση είναι σκληρό πράγμα. Αλλά ξέρεις τι είναι πιο σκληρό; Η πλάνη. Η ιδέα ότι η αξία σου έχει ημερομηνία λήξης.
Αντί λοιπόν να ανταγωνιζόμαστε η μία την άλλη, θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό: να θαυμάζουμε. Να μαθαίνουμε. Να στεκόμαστε δίπλα.
Γιατί αν κάτι αξίζει πραγματικά να μεγαλώνει με τα χρόνια, δεν είναι η ηλικία.
Είναι η οπτική μας.
Αν όλα πάνε καλά λοιπόν, θα μεγαλώσουμε όλοι..
Ο χρόνος δεν είναι εχθρός των γυναικών.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους είναι.
Και ίσως η πιο ώριμη πράξη επανάστασης είναι αυτή:
να θαυμάζεις μια άλλη γυναίκα
χωρίς να χρειάζεται να τη μικρύνεις.
Γραμμένο, Σάββατο πρωί, από εμένα καθισμένη στον ηλιόλουστο καναπέ μου, πίνοντας τον πρωινό μου καφέ και τρώγοντας ένα μπισκότο σοκολάτας με ενθουσιασμό καθώς σκέφτομαι ότι το Μάϊο γίνομαι 39 και ανυπομονώ για τις νέες μου περιπέτειες.
X CivilA
Υ.Γ. Αύριο είναι η Ημέρα της Γυναίκας.
Ίσως η πιο καλή αφορμή να θυμηθούμε κάτι απλό:
δεν είμαστε αντίπαλες.
💐💐👏👏👏
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ 🤍
ΑπάντησηΔιαγραφή