Οι Μιμόζες•

Σκέφτομαι και γράφω-

Δεν είναι το κίτρινο. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο το κίτρινο.

Αν ήταν, θα μου άρεσαν όλα τα κίτρινα, και δεν μου αρέσουν. Το κίτρινο συχνά με κουράζει, με αγχώνει, με φέρνει κοντά σε μια επιφανειακή χαρά που δεν εμπιστεύομαι και έτσι βρίσκομαι σε συνεχόμενη εγρήγορση. Όμως, αυτή η απόχρωση της μιμόζας — ούτε λεμόνι, ούτε ήλιος, ούτε παιδικόςμαρκαδόρος — κάτι μου λέει.

Στέκομαι από πάνω της. Έχω χωθεί ανάμεσα στα κλωνάρια της. Τα παπούτσια μου μπαίνουν και αυτά  στο κάδρο.

Έτσι έγινε η συνάντηση μας, μια μικρή, αστική, απροσδόκητη στιγμή χαράς στο πεζοδρόμιο. Η μιμόζα δεν βρίσκεται σε βάζο, δε στέκεται στυλιζαρισμένη σε κάποιο έπιπλο, δεν είναι διακοσμητική απόφαση. Είναι κάτι που με βρήκε, ένα μήνα πριν, σε ένα πεζοδρόμιο, στην παγωμένη Μονμάρτη.

Οι μιμόζες δεν είναι λουλούδια που «στέκονται σωστά»,δεν προσπαθούν να είναι ωραίες με τον τρόπο που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την ομορφιά,δεν έχουν κεντρικό άξονα, δεν έχουν συμμετρία που να καθησυχάζει, δεν έχουν το βάρος του συμβολισμού που κουβαλάνε άλλα άνθη. 

Είναι άναρχες. Απλώνονται, ξεφεύγουν, σαν σκέψεις που δεν μπήκαν ποτέ σε τάξη.

Και ίσως εκεί να κρύβεται η χαρα μου.

Δεν μου ζητά να τη θαυμάσω, δεν μου θυμίζει κάποια «σημαντική» ημέρα με κεφαλαία γράμματα,δεν έχει το φλογερό, εορταστικό κόκκινο του Αλεξανδρινου που έρχεται φορτωμένο με εορταστική τελειότητα.

Η μιμόζα έρχεται ανάμεσα στη χριστουγεννιάτικη παραζαλη και την ανυπαρξία του Γενάρη. 

Μικρές σφαίρες φωτός, συνδεδεμένες χαλαρά, χωρίς ιεραρχία,δ εν υπάρχει «πρώτο» άνθος, δεν υπάρχει κορυφή, καθε σημείο της είναι εξίσου σημαντικό και εξίσου τυχαίο. 

Ίσως μου αρέσουν οι μιμόζες γιατί είναι ανυποκριτες, δεν προσπαθούν να με πείσουν.

Υπάρχει κάτι πολύ ήσυχα επαναστατικό στο ότι ανθίζουν όταν δεν τις περιμένει κανένας, εμφανίζονται σε εποχές που δεν είναι «κεντρικές», δεν ζητούν πλαίσιο. Σαν να λένε: η χαρά δεν χρειάζεται καμία αφορμή.

Και κάτι ακόμη που νιώθω πολύ έντονα: η μιμόζα δεν είναι λουλούδι για τέλεια σπίτια. 

Είναι λουλούδι για περάσματα, για χέρια που κρατάνε σακούλες, για παπούτσια στο πεζοδρόμιο, για ανθρώπους που δεν είναι ακριβώς εκεί που είχαν σχεδιάσει. Είναι λουλούδι για εκείνες τις μέρες που δεν είναι ούτε καλές ούτε κακές...

Και τελικά, ίσως μου αρέσουν οι μιμόζες γιατί μου θυμίζουν κάτι πολύ δικό μου,

πως ομορφιά δεν χρειάζεται έλεγχο,

ότι η χαρά μπορεί να είναι άναρχη,

ότι δεν είναι όλα τα άνθη φτιαγμένα για γιορτές.

Σαν αυτή τη στιγμή.

Σαν αυτή τη φωτογραφία.

Σαν εμένα και εσένα, όταν απλώς στεκόμαστε και χαμογελάμε χωρίς να ξέρουμε ακριβώς γιατί.

 

X CivilA 

(ναι εξασκούμαι στο γράψιμο)