civil.A

~ Πώς το ανδρικό σχεδιαστικό βλέμμα και το ανδρικό ένδυμα έγιναν εργαλεία μέσα από τα οποία οι γυναίκες κατέλαβαν χώρο στη νεότερη κοινωνική ιστορία. Η ιστορία της μόδας δεν είναι μόνο ιστορία αισθητικής. Είναι ιστορία εξουσίας, όπως και πολλά άλλα στη ζωή. Και λίγα ρούχα το αποδεικνύουν αυτό τόσο καθαρά όσο το ανδρικό ένδυμα όταν φορέθηκε από γυναίκες. Για αιώνες, η γυναικεία εμφάνιση είχε έναν σαφή κοινωνικό ρόλο,να α υπογραμμίζει τη θηλυκότητα, τη χάρη, την κομψότητα , αλλά και την κοινωνική θέση μιας οικογένειας. Το ανδρικό ένδυμα, αντίθετα, εξέφραζε κάτι άλλο, εξουσία, δράση, δημόσιο χώρο, επαγγελματική ταυτότητα. Με άλλα λόγια, ο άνδρας ντυνόταν για να δρα, ενώ η γυναίκα ντυνόταν για να παρουσιάζεται. Κάπου εκεί αρχίζει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επαναστάσεις στη νεότερη ιστορία της μόδας. Το παντελόνι δεν ήταν πάντα αυτονόητο για τις γυναίκες. Στην Ευρώπη και την Αμερική του 19ου αιώνα, η χρήση του θεωρούνταν σχεδόν κοινωνική πρόκληση. Οι γυναίκες που το φορούσαν συχνά αντιμε...

 ~Πριν το sustainable fashion γίνει τάση, οι γυναίκες της γειτονιάς το ζούσαν καθημερινά με προίκες, δαντέλες, μοδιστράδικα και ρούχα φτιαγμένα για να αντέχουν μια ζωή. Σήμερα μιλάμε πολύ για sustainable fashion, για οικολογική κατανάλωση, για slow fashion, για κυκλική οικονομία της μόδας. Ακαταλαβίστικα για πολλούς και είναι λογικό, θα εξηγήσω παρακάτω. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες αγγλικές λέξεις λοιπόν, σκέφτομαι κάτι απλό: οι γιαγιάδες μας το έκαναν ήδη. Δε χρειάζονταν συνέδρια, hashtags και παρουσιάσεις power point. Απλώς το έκαναν γιατί αυτό ήταν το life style τους, η ζωή ήταν πιο αργή και πιο απλή. Για πολλές γενιές γυναικών στην Ελλάδα, η προίκα δεν ήταν μόνο κοινωνικό έθιμο(εδώ βέβαια ανοίγει ένα τεράστιο κοινωνικό θέμα προς συζήτηση,αλλά το κρατάω για μια άλλη φορά και εστιάζω στην τέχνη.).  Ήταν και μια ολόκληρη αισθητική φιλοσοφία. Σεντόνια κεντημένα στο χέρι. Τραπεζομάντηλα με δαντέλες. Πετσέτες που περνούσαν από γενιά σε γενιά. Δεν επρόκειτο απλ...

 Τι σημαίνει πραγματικά Haute Couture, ποιοι οίκοι τη δημιουργούν σήμερα και γιατί ένα ένδυμα μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι!; Ας ξεκινήσουμε... Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται με ευκολία και συχνά χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνουν. Μία από αυτές είναι η υψηλή ραπτική ή αλλιώς Haute Couture. Τη βλέπουμε σε επιδείξεις, σε κόκκινα χαλιά, σε μουσεία, σε περιοδικά μόδας. Συχνά όμως χρησιμοποιείται σαν γενικός όρος για οτιδήποτε φαίνεται εντυπωσιακό ή υπερπολυτελές. Στην πραγματικότητα, η υψηλή ραπτική (Haute Couture) δεν είναι απλώς κάποιο συγκεκριμένο στυλ ή ύφος. Είναι όμως , αρχικάζ ένας αυστηρά προστατευμένος θεσμός. Και όπως κάθε θεσμός, έχει συγκεκριμένους κανόνες. Ο όρος Haute Couture γεννήθηκε στο Παρίσι τον 19ο αιώνα και συνδέεται με τον σχεδιαστή Charles Frederick Worth, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος που παρουσίασε συλλογές ρούχων, σχεδιασμένες και επιμελειμένες από έναν δημιουργό με προσωπικό όραμα,και όχι απλώς ραμμένες για πελάτες. Α...

 ~Η υψηλή ραπτική κατεβαίνει στον δρόμο  και η μόδα κρατάει την ανάσα της. Και εκεί που λες: σήμερα θα τεμπελιάσει και το μυαλό μου (τι καλά) Τσακ... Σκάει η πληροφορία. Ας το πάρω από την αρχή. Χθες, στο μάθημα, μιλούσαμε με τους σπουδαστές για τον John Galliano. Και τι να πεις για τον Galliano; Μιλήσαμε για την απουσία του μετά το σκάνδαλο. Για την αποθεραπεία του. Για τη διαδρομή του από τον οίκο Dior μέχρι την επαναφορά του στη μόδα. Και κυρίως για κάτι που δύσκολα ορίζεται: τη διάνοιά του. Ίσως , και δεν είναι υπερβολή, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της γενιάς του. Από αυτούς που δεν περιγράφονται εύκολα. Που σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η γλώσσα δεν επαρκεί και πιθανώς να πρέπει να φτιάξουμε νέες λέξεις για να περιγράψουμε το έργο του και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Και ενώ όλα αυτά είναι ακόμη “φρέσκα”, στον απόηχο τους, έρχεται η είδηση: Διετής συνεργασία ανάμεσα στη Zara και τον John Galliano. Και εκεί κάπου, η μόδα και όσοι την μελετο...

 ~Γιατί δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική για να είναι ουσιαστική. Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη.(δήλωση) Και για χρόνια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γεμάτη, παραγωγική, αποδοτική, “σωστή”. Ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής , πιο ήσυχη, πιο αργή, πιο ανθρώπινη. Μια πλευρά που δεν μετριέται σε χρήμα ,λίστες,  και επιτεύγματα. Σκεφτόμουν ότι “πρέπει” να γράψω κάτι σήμερα. Και μετά θυμήθηκα κάτι απλό: εδώ είναι blog, όχι social media. Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εδώ μπορείς απλώς να υπάρξεις, να μοιραστείς. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μάθω κάτι που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: να παίρνω τον χρόνο μου χωρίς ενοχή. (Με έμφαση στην ενοχή παιδιά). Χωρίς το διαρκές “πρέπει”. Πρέπει να βγω. Πρέπει να κάνω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει γιατί αλλιώς... Και σήμερα απαντώ, γιατί αλλιώς θα ζήσω μια διαφορετική ζωή από κάποιον άλλον και αυτό δεν είναι ...

~ Κομψότητα, τεχνική αρτιότητα και… μια "μικρή" κρίση φαντασίας. Δευτέρα νωρίς το πρωί. Καφές στο χέρι. Ανοίγω φωτογραφίες από το κόκκινο χαλί των Academy Awards και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ύποπτη συχνότητα: Έχω ξαναδεί αυτά τα φορέματα. Έχω ξαναδεί τις ίδιες σιλουέτες, τα ίδια κοσμήματα, τα ίδια μαλλιά. Όχι ακριβώς τα ίδια, φυσικά αλλά καταλαβαίνετε... Τα υλικά είναι υπέροχα, η κατασκευή αψεγάδιαστη, τα κοσμήματα αστραφτερά. Αλλά η αίσθηση είναι γνώριμη. Σαν να βλέπεις μια ταινία που ξέρεις ήδη το τέλος της. Η αλήθεια είναι ότι στο κόκκινο χαλί σήμερα κυριαρχεί κάτι που θα ονόμαζα: η ασφαλής πολυτέλεια. Κάποτε (σαν θεία Ανατολή που είμαι) το κόκκινο χαλί ήταν χώρος πειραματισμού. Σήμερα είναι κυρίως branding. Σαν χρηματιστηριακή μετοχή μόδας. Οι μεγάλοι οίκοι όπως ο Louis Vuitton, ο Dior ή ο Givenchy δεν ντύνουν απλώς μια ηθοποιό. Επενδύουν σε μια εικόνα που θα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγα λεπτά. Το αποτέλεσμ...