Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Η στιγμή που η μόδα έγινε πράξη ελευθερίας- Μίνι φούστα•

 ~Η επανάσταση της Mary Quant, η κοινωνία της δεκαετίας του ’60 και το ερώτημα: ποια θα ήταν σήμερα μια πραγματική ενδυματολογική επανάσταση για τη γυναίκα; Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από όμορφα ρούχα. Αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν πραγματικά τον τρόπο που μια κοινωνία βλέπει το σώμα και την ελευθερία. Η μίνι φούστα είναι ένα από αυτά. Το 1964 η Βρετανίδα σχεδιάστρια Mary Quant παρουσίασε ένα ένδυμα που φαινομενικά ήταν απλό: μια φούστα αρκετά κοντή ώστε να αποκαλύπτει τα πόδια. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν απλώς μια αισθητική επιλογή. Ήταν ένα πολιτισμικό γεγονός. Πώς ήταν η κοινωνία πριν τη μίνι φούστα; Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μετάβαση. Η μεταπολεμική περίοδος είχε δημιουργήσει οικονομική ανάπτυξη αλλά οι κοινωνικοί ρόλοι παρέμεναν ακόμη αυστηρά καθορισμένοι. Η γυναίκα όφειλε να είναι: διακριτική κομψή αλλά όχι προκλητική όμορφη αλλά σε όρια που όριζε η κοινωνία Το σώμα της γυναίκας ήταν διαρκώς αντικείμενο ελέγχ...
Πρόσφατες αναρτήσεις

Μπορεί η παιδεία και η αισθητική να περιορίσουν τη βία;•

 ~Σκέψεις για το bullying, την έλλειψη ορίων και τον ρόλο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού σε μια κοινωνία που φαίνεται να κουβαλά όλο και περισσότερη συσσωρευμένη ένταση. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα περιστατικά βίας εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία. Βία στους δρόμους, στα σχολεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και μέσα σε χώρους που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα ασφαλείς, όπως η σχολική τάξη. Πρόσφατα έγινε γνωστή η περίπτωση μιας καθηγήτριας που υπέστη σοβαρό επεισόδιο υγείας ύστερα από έντονο εκφοβισμό μέσα στην τάξη. Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένα ακόμη σημάδι ότι η ένταση που διατρέχει την κοινωνία βρίσκει διέξοδο με τρόπους που ξεπερνούν κάθε επιτρεπτό όριο. Η συζήτηση γύρω από το bullying συνήθως επικεντρώνεται στα παιδιά και στους εφήβους. Όμως το φαινόμενο δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί συνολικά μια κοινωνία. Η βία δεν είναι πάντα αποτέλεσμα μόνο θυμού. Συχνά είναι αποτέλεσμα έλλειψης ορίων. Ό...

Η σιωπηλή βία: όταν η κακοποίηση δεν αφήνει σημάδια στο σώμα•

 ~Σκέψεις και ανησυχίες για τη λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση, τις επιπτώσεις της στο σώμα και τον δρόμο προς τη θεραπεία. Όταν μιλάμε για κακοποίηση, το μυαλό μας συχνά πηγαίνει στη σωματική βία. Σε εικόνες που είναι ορατές, σε τραύματα που μπορούν να αποδειχθούν. Υπάρχει όμως και μια άλλη μορφή βίας. Μια μορφή που δεν αφήνει εύκολα σημάδια στο δέρμα, αλλά μπορεί να χαραχτεί βαθιά στο σώμα και στη σκέψη. Η λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση. Δεν πρόκειται απαραίτητα για φωνές ή ξεκάθαρες απειλές. Συχνά είναι κάτι πιο αργό, πιο ύπουλο. Είναι ο άνθρωπος που θα πατήσει στους φόβους σου και θα τους μεγεθύνει. Εκείνος που θα επιμείνει ότι το ψέμα είναι αλήθεια. Εκείνος που θα σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δική σου αντίληψη της πραγματικότητας. Στη διεθνή βιβλιογραφία αυτή η διαδικασία συχνά περιγράφεται με τον όρο Gaslighting, μια μορφή χειραγώγησης κατά την οποία κάποιος προσπαθεί συστηματικά να κάνει τον άλλον να αμφισβητήσει τη μνήμη, την κρίση ή ακόμη και τη λογική του. Δεν είναι ...

Demna: ιδιοφυΐα του hype ή ένας καλλιτέχνης στο λάθος πεδίο;•

 ~ Ο σχεδιαστής που μεταμόρφωσε τον οίκο Balenciaga μέσα από το streetwear και το hype, και τώρα καλείται να αποδείξει τι σημαίνει πραγματικά πολυτέλεια στον οίκο Gucci(;!). Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν δημιουργοί που χτίζουν αισθητικές. Και υπάρχουν εκείνοι που χτίζουν αφηγήσεις γύρω από την ίδια τη μόδα. Ο Demna ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Η πορεία του έχει προκαλέσει ενθουσιασμό, αμφισβήτηση και έντονη αντίδραση. Για κάποιους είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς designers της τελευταίας δεκαετίας. Για άλλους, ένας δημιουργός που περισσότερο σχολιάζει τη μόδα  παρά την εξελίσσει. Ίσως τελικά ο Demna να μην είναι αυτός που έκανε τη μόδα να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Ίσως απλώς να είναι ο πιο καθαρός αντικατοπτρισμός της κοινωνίας που τη δημιουργεί, μιας κοινωνίας που καταναλώνει εικόνες, σύμβολα και hype με αχόρταγο τρόπο. Και σε αυτό το ακόρεστο παιχνίδι, ο Demna δείχνει να γνωρίζει τους κανόνες εξαιρετικά καλά. 1.Από την εμπειρία της προσφυγιάς στη διεθνή μόδα ...

Μπορείς να με λες ρομαντική•

 ~Όταν ο κόσμος μπερδεύει την ευαισθησία με αδυναμία και τον ρεαλισμό με την ασχήμια. «Μπορείς να με λες ρομαντική.» Το έχω ακούσει πολλές φορές να λέγεται σχεδόν σαν κατηγορία. Από παιδί δεν, είχα πληροφορηθεί από τα στόματα των ενηλίκων της οικογένειας, ότι είχα ένα ροζ σύννεφο. Έπειτα αρκετοί καθηγητές μου, ευτυχώς όχι όλοι, μου έλεγαν με στόμφο: «Πολύ ρομαντικά τα βλέπεις τα πράγματα.» Και ότι «Το μυαλό σου πετάει.». «Είσαι ρομαντική.» Πόσες φορές ο περίγυρος μου έβγαλε διάγνωση, ώστε να μην πληγωθώ, για το καλό μου. Συνήθως η διάγνωση αυτή,συνοδεύεται από εκείνο το βλέμμα που λέει: λίγο αφελής είσαι, αλλά τι να κάνουμε, δεν πειράζει. Και πάντα αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα: Από πότε ο ρομαντισμός έγινε προσβολή; Γιατί συνδέθηκε τόσο εύκολα με την αδυναμία, την έλλειψη ρεαλισμού, την πλάνη; Σαν να λέμε ότι όποιος βλέπει ομορφιά και καλοσύνη στον κόσμο είναι λίγο… άρρωστος. Σαν να κινδυνεύει από κάποια ανίατη ασθένεια που λέγεται ευαισθησία. Φαντάζομαι μικρούς διαλόγους στο κεφάλι...

Δεν είσαι γιαγιά στα 35•

 ~Μια μικρή σκέψη για την ηλικία, τη γυναικεία ματιά και το παράξενο άθλημα του να ανταγωνιζόμαστε η μία την άλλη ~ παραμονή της Ημέρας της Γυναίκας. Ξυπνάς το πρωί, επιστρέφεις από τη δουλειά, έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο και κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι: ανοίγεις τα social media. Το κάνω κι εγώ. Πιο περιορισμένα πια , όχι από ανωτερότητα, αλλά γιατί κάποιες φορές αυτό που βλέπω εκεί μέσα προσβάλλει την αισθητική μου. Και την υπομονή μου. Και τη νοημοσύνη μου. Πριν λίγες μέρες λοιπόν πέφτω πάνω σε ένα βίντεο. Μια κοπέλα γύρω στα είκοσι εξηγεί ότι το αγόρι της πήγε με άλλη γυναίκα. Μέχρι εδώ θα περίμενε κανείς το κλασικό δράμα περί απιστίας. Αλλά όχι. Το πρόβλημα δεν ήταν ότι την απάτησε. Το πρόβλημα ήταν ότι η άλλη γυναίκα ήταν… 35. Και από κάτω σχόλια: «Γιαγιά.» «Τι δουλειά έχει με τόσο μεγάλη;» Συγγνώμη, αλλά κάπου εκεί ένιωσα μια μικρή υπαρξιακή σύγχυση. Γιατί αν στα 35 είσαι γιαγιά, εγώ μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω τα εγγόνια μου και να πλέκω ζακέτες. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από...

Η Δύναμη της Επιλογής•

 ~Πώς τα πρώτα βήματα φτιάχνουν φωτεινές ψυχές και ταλέντα, ακόμα κι αν σήμερα φαίνονται βουνό. Κάθε μέρα, όταν περνώ μέσα από τις τάξεις, βλέπω μικρές και μεγάλες αποφάσεις να σταματούν στα μάτια των παιδιών πριν καν ξεκινήσουν. Σαν να σκέφτονται: «Αν κάνω λάθος, θα καταστραφεί ο κόσμος». Και κάθε φορά που ακούω αυτή την εσωτερική φωνή του φόβου, γελάω λίγο μέσα μου, γιατί ναι, ο κόσμος δεν πρόκειται να τελειώσει επειδή κάποιος έβαλε το κουμπί ανάποδα ή έβαλε τη λάθος γραμμή στη σχεδίαση. Και όμως, είναι σοβαρό. Για τα παιδιά που αγωνιούν να κάνουν το πρώτο βήμα, να τραβήξουν τη γραμμή, να ράψουν το πρώτο ρούχο ή να πουν τη δική τους ιδέα δυνατά. Εκεί βλέπεις την ανθρώπινη φύση να συγκρούεται με την κοινωνία, με τα άγχη και τα «πρέπει» που κουβαλάνε από μικρά. Σκέφτομαι συχνά, πώς ήμουν εγώ στην ηλικία τους; Τα άλλα παιδιά; Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα ψαλίδι για να κόψω ύφασμα και πόσο τρομοκρατημένη ένιωσα. Και μετά θυμάμαι την πρώτη δημιουργία που απλά βγήκε ,εκείνη τη στι...