~Πώς τα πρώτα βήματα φτιάχνουν φωτεινές ψυχές και ταλέντα, ακόμα κι αν σήμερα φαίνονται βουνό. Κάθε μέρα, όταν περνώ μέσα από τις τάξεις, βλέπω μικρές και μεγάλες αποφάσεις να σταματούν στα μάτια των παιδιών πριν καν ξεκινήσουν. Σαν να σκέφτονται: «Αν κάνω λάθος, θα καταστραφεί ο κόσμος». Και κάθε φορά που ακούω αυτή την εσωτερική φωνή του φόβου, γελάω λίγο μέσα μου, γιατί ναι, ο κόσμος δεν πρόκειται να τελειώσει επειδή κάποιος έβαλε το κουμπί ανάποδα ή έβαλε τη λάθος γραμμή στη σχεδίαση. Και όμως, είναι σοβαρό. Για τα παιδιά που αγωνιούν να κάνουν το πρώτο βήμα, να τραβήξουν τη γραμμή, να ράψουν το πρώτο ρούχο ή να πουν τη δική τους ιδέα δυνατά. Εκεί βλέπεις την ανθρώπινη φύση να συγκρούεται με την κοινωνία, με τα άγχη και τα «πρέπει» που κουβαλάνε από μικρά. Σκέφτομαι συχνά, πώς ήμουν εγώ στην ηλικία τους; Τα άλλα παιδιά; Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα ψαλίδι για να κόψω ύφασμα και πόσο τρομοκρατημένη ένιωσα. Και μετά θυμάμαι την πρώτη δημιουργία που απλά βγήκε ,εκείνη τη στι...
~Ένα δρόμος ανάμεσα στην ομορφιά, την ασχήμια και τις αποφάσεις που νομίζουμε ότι είναι “λογικές”. Ερευνώντας το αρχείο στο μπλογκ μου, βρήκα κάτι που ποτέ δεν είχα δημοσιεύσει. Ήταν μια μικρή εκτόνωση γραφής από το Νοέμβριο του 2017, λίγο πριν γυρίσω πίσω στην Ελλάδα και αποφασίσω ότι τα ταξίδια και ο κόσμος της μόδας είχαν τελειώσει για μένα. Δεν είχα τότε τη σύνεση να σκεφτώ ότι χρειάζεται που και που ένα διάλειμμα και έτσι δήλωσα με τεράστια άγνοια, “Ήρθε η ώρα να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος.” Ακόμα θυμάμαι αυτή τη σαχλαμάρα που βγήκε από το στόμα μου. Την πίστεψα εγώ. Την πίστεψε και ο περίγυρός μου. Φυσικά, δεν ήταν οι κατάλληλοι για να με εμψυχώσουν,το αντίθετο, θα έλεγα. Ίσως ένιωσαν και μια ανάπαυση που, επιτέλους, θα σταματούσα να ζω σα νομάς. Little did I know then… Λίγους μήνες μετά ετοίμασα τις βαλίτσες μου και έφυγα για την Αθήνα. Και σήμερα, καθώς ξαναδιαβάζω εκείνες τις γραμμές που πρωτοέγραψα, μπορώ να πω με παιδική αθωότητα: “ΓΟΥΑΟΥ!” με έμφαση στο Γ. ...