Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξανά, αλλά Όχι Όπως Πριν•

 Έξι χρόνια.

Και όμως, αν τα φυσήξεις απαλά, σκορπίζουν σαν σκόνη από παλιά πούδρα σε μπουντουάρ.

Η τελευταία μου ανάρτηση το 2020. Ένας κόσμος πριν από τον κόσμο που ξέρουμε σήμερα.

Πανδημίες, επανεκκινήσεις, scroll ατελείωτα, τάσεις που γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε τρία reels.

Και εγώ εδώ, να αναρωτιέμαι:

τι έμεινε ίδιο;

Μη νομίζετε, το ψάχνω κι εγώ.

Παραμένω ο ίδιος άνθρωπος που άλλοτε θέλει να λέει ιστορίες, άλλοτε να τις διαβάζει κάτω από ένα φωτιστικό που κάνει το δωμάτιο να μοιάζει σκηνή, κι άλλοτε να τις ζει με τα μανίκια σηκωμένα.

Η περιέργεια δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να περιμένει καλύτερα.

Συνεχίζω να εξερευνώ τη ζωή σαν να είναι concept store σε στενό της πόλης — δεν ξέρεις τι θα βρεις, αλλά μπαίνεις.

Συνεχίζω να τρώω κρύα γεμιστά με φέτα (γιατί κάποια πράγματα είναι αξίες, όχι συνήθειες).

Συνεχίζω να βλέπω Harry Potter and the Philosopher's Stone και να πιστεύω πως μια καλή ιστορία μπορεί να σε σώσει από μια κακή μέρα.

Και φυσικά, συνεχίζω να επιθυμώ διακαώς να χάσω εκείνα τα πέντε κιλά — όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί κάθε άνθρωπος χρειάζεται ένα διαχρονικό στόχο για να νιώθει συνεπής με τον εαυτό του.

Τι άλλαξε;

Δεν ορκίζομαι πια στη Vogue.

Και αυτό, για μένα, είναι μικρή επανάσταση.

Όχι γιατί σταμάτησα να αγαπώ τη μόδα.

Αλλά γιατί έμαθα να την κοιτάζω αλλιώς.

Η μόδα δεν είναι πια ευαγγέλιο. Είναι διάλογος.

Δεν είναι μόνο editorial με αψεγάδιαστα σώματα. Είναι σώματα αληθινά, φωνές διαφορετικές, βιωμένες εμπειρίες. Είναι βιωσιμότητα, είναι ταυτότητα, είναι πολιτική, είναι και σιωπή. Είναι η ντουλάπα σου ένα πρωί Δευτέρας που δεν ξέρεις ποιος θέλεις να είσαι — και αυτό είναι απολύτως εντάξει.

Έξι χρόνια μετά, δεν επιστρέφω για να αποδείξω κάτι.

Επιστρέφω για να συνομιλήσω.

Για να ξανανοίξω αυτή τη μικρή γωνιά του διαδικτύου που κάποτε ήταν ημερολόγιο, μετά έγινε πάθος, μετά έγινε παύση — και τώρα ξαναγίνεται παρόν.

Η κουβέντα γύρω από τη μόδα είναι μεγάλη.

Και δεν ξεκινά από τις πασαρέλες.

Ξεκινά από το πώς στεκόμαστε μέσα στα ρούχα μας.

Από το πώς στεκόμαστε μέσα στη ζωή μας.

Καλώς ξαναβρεθήκαμε λοιπόν.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Today i LOVE...Blake Lively

Με μεγάλη συνέπεια αντιμετωπίζει η Blake το προσωπικό της στυλ,αν κοιτάξουμε προσεκτικά τις κατά καιρούς εμφανίσεις της θα εντοπίσουμε πολλά κοινά στοιχεία όπως μίνι εφαρμοστά φορέματα που αναδεικνύουν τα καλοσχηματισμένα πόδια της ,ανδρόγυνα σύνολα σε άσπρο και μαύρο όπου πολλές φορές αντικαθιστά το κλασικό cigarette παντελόνι με κοντά σόρτς. Το σίγουρο είναι πως στο κοντινό μέλλον θα μας απασχολήσει αρκετά τόσο με τις ενδυματολογικές  όσο και με τις υποκριτικές της επιλογές...