Να Μη Σε Ελέγχει Αυτό που Σου Έχει Συμβεί•

 ~Ένα δρόμος ανάμεσα στην ομορφιά, την ασχήμια και τις αποφάσεις που νομίζουμε ότι είναι “λογικές”.

Ερευνώντας το αρχείο στο μπλογκ μου, βρήκα κάτι που ποτέ δεν είχα δημοσιεύσει. Ήταν μια μικρή εκτόνωση γραφής από το Νοέμβριο του 2017, λίγο πριν γυρίσω πίσω στην Ελλάδα και αποφασίσω ότι τα ταξίδια και ο κόσμος της μόδας είχαν τελειώσει για μένα. Δεν είχα τότε τη σύνεση να σκεφτώ ότι χρειάζεται που και που ένα διάλειμμα και έτσι δήλωσα με τεράστια άγνοια,

“Ήρθε η ώρα να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος.”

Ακόμα θυμάμαι αυτή τη σαχλαμάρα που βγήκε από το στόμα μου. Την πίστεψα εγώ. Την πίστεψε και ο περίγυρός μου. Φυσικά, δεν ήταν οι κατάλληλοι για να με εμψυχώσουν,το αντίθετο, θα έλεγα. Ίσως ένιωσαν και μια ανάπαυση που, επιτέλους, θα σταματούσα να ζω σα νομάς.

Little did I know then… Λίγους μήνες μετά ετοίμασα τις βαλίτσες μου και έφυγα για την Αθήνα.

Και σήμερα, καθώς ξαναδιαβάζω εκείνες τις γραμμές που πρωτοέγραψα, μπορώ να πω με παιδική αθωότητα: “ΓΟΥΑΟΥ!”  με έμφαση στο Γ.

 Τι είδαν τα μάτια μου, πόση ομορφιά αλλά και πόση ασχήμια είδα. Και πάντα θα ευγνωμονώ τη ζωή για αυτό.

Αλλά τι κρατάω περισσότερο; Τη φράση που μου βγήκε από παρόρμηση, σχεδόν ακαταλαβίστικη τότε:

Να μη σε ελέγχει αυτό που σου έχει συμβεί.

Σκέψου το λίγο. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ζωή μας φορτώνει συνεχώς με εμπειρίες , καλές, κακές, αστείες, αμήχανες. Κάποιες σου δίνουν αυτοπεποίθηση, άλλες σου σφίγγουν λίγο την καρδιά και το στομάχι. Και εκεί που νομίζεις ότι όλα είναι “δεδομένα”, ανακαλύπτεις ότι η ίδια η εμπειρία σου δεν χρειάζεται να σε καθορίζει, δεν χρειάζεται να σε περιορίζει.

Με άλλα λόγια: ναι, μπορείς να κάνεις τη σαχλαμάρα σου, να την πιστέψεις και μετά να γυρίσεις την πλάτη σε ό,τι σε κρατάει πίσω. Κι αν η ζωή σου λέει “εδώ σταμάτα”, θυμήσου ότι μερικές φορές είναι ακριβώς η στιγμή για να ετοιμάσεις βαλίτσες. Με χιούμορ, φυσικά και μπόλικο αυτοσαρκασμό, γιατί διαφορετικά δεν αξίζει.

Είναι σαν να έχεις μια βαλίτσα γεμάτη από εμπειρίες: μερικές μυρίζουν παλιά ταξίδια, άλλες μυρίζουν ιδρώτα από deadlines που δεν ήθελες ποτέ να περάσεις, καρδιοχτύπια, ξενύχτι και άγχος. Αλλά εσύ είσαι αυτός που ανοίγει τη βαλίτσα, επιλέγει τι θα κρατήσει και τι θα αφήσει πίσω. 

Και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να ελέγξει αυτό το βίωμα παρά μόνο εσύ.

Να μη σε ελέγχει αυτό που σου έχει συμβεί ,όχι γιατί η ζωή είναι τέλεια, αλλά γιατί η ζωή είναι δική σου. Και ο μόνος τρόπος να την αγαπήσεις αληθινά είναι να συνεχίσεις να γράφεις, να βλέπεις, να ζεις… ακόμα κι όταν όλα γύρω φαίνονται λίγο παράξενα ή κουραστικά. Ακόμα και αν όλοι οι άλλοι δεν βλέπουν αυτό που βλέπεις. Δεν είναι εύκολο, ίσα ίσα, αλλά αν αξίζει!; Να μια απάντηση που θα δώσω κάποια άλλη στιγμή σε ένα άλλο κείμενο.

Και συνεχίζω, ναι, μερικές φορές αυτό σημαίνει ότι θα γελάσεις με τις δικές σου “φυσιολογικές” αποφάσεις, θα ρίξεις μπινελίκια στο παρελθόν και θα πεις ένα μεγάλο ΓΟΥΑΟΥ για το παρόν, θα μετανιώσεις και θα χαρείς και όλο αυτό θα είναι δικό σου. Μια δική σου επιλογή και ένα δικό σου μονοπάτι, από εσένα για εσένα. Όσο και αν το φοβάσαι, αναπόφευκτα θα το βαδίσεις, οπότε κοίτα να το γελάσεις και να το ευχαριστηθείς όσο μπορείς.

Γραμμένο, πάντα σε ρυθμό αργοπορημένο, από έναν εαυτό που όποτε θυμάται, κυρίως γελάει και συνεχίζει να γράφει.

X CivilA