Η Δύναμη της Επιλογής•

 ~Πώς τα πρώτα βήματα φτιάχνουν φωτεινές ψυχές και ταλέντα, ακόμα κι αν σήμερα φαίνονται βουνό.

Κάθε μέρα, όταν περνώ μέσα από τις τάξεις, βλέπω μικρές και μεγάλες αποφάσεις να σταματούν στα μάτια των παιδιών πριν καν ξεκινήσουν. Σαν να σκέφτονται: «Αν κάνω λάθος, θα καταστραφεί ο κόσμος». Και κάθε φορά που ακούω αυτή την εσωτερική φωνή του φόβου, γελάω λίγο μέσα μου, γιατί ναι, ο κόσμος δεν πρόκειται να τελειώσει επειδή κάποιος έβαλε το κουμπί ανάποδα ή έβαλε τη λάθος γραμμή στη σχεδίαση.

Και όμως, είναι σοβαρό. Για τα παιδιά που αγωνιούν να κάνουν το πρώτο βήμα, να τραβήξουν τη γραμμή, να ράψουν το πρώτο ρούχο ή να πουν τη δική τους ιδέα δυνατά. Εκεί βλέπεις την ανθρώπινη φύση να συγκρούεται με την κοινωνία, με τα άγχη και τα «πρέπει» που κουβαλάνε από μικρά.

Σκέφτομαι συχνά, πώς ήμουν εγώ στην ηλικία τους; Τα άλλα παιδιά; Θυμάμαι την πρώτη φορά που σήκωσα ψαλίδι για να κόψω ύφασμα και πόσο τρομοκρατημένη ένιωσα. Και μετά θυμάμαι την πρώτη δημιουργία που απλά βγήκε ,εκείνη τη στιγμή που το λάθος έγινε μάθημα και όχι τέλος του κόσμου. Μέχρι σήμερα φοβάμαι τη ραπτομηχανή, οφείλω να το ομολογήσω.

Η αλήθεια είναι πως η ευθύνη δεν σκοτώνει, ούτε η επιλογή μας. Το πρώτο βήμα φαίνεται βουνό, το δεύτερο ακόμη μεγαλύτερο, αλλά αν περπατήσεις, τότε όλα σιγά σιγά, αποκτούν νόημα. Και μέσα σε αυτά τα βήματα, ξεπηδούν τα ταλέντα, οι ιδέες, οι φωτεινές ψυχές που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν όχι τον κόσμο αμέσως, αλλά μπορούν να διαπλάσουν τον δικό τους κόσμο και των γύρω τους.

Σαν εκπαιδεύτρια, βλέπω τόσα υπέροχα μυαλά να περνούν από τα χέρια μου, κάθε γενιά, κάθε χαρακτήρας, κάθε διαφορετική έμπνευση. Και ξέρεις τι; Όχι, δεν είναι πάντα «αρκετό», μέσα μας πάντα κάτι θα λείπει , πάντα φλερτάρουμε με την ατέλεια και την ανεπάρκεια.

 Έρχεται η στιγμή που η ματαιότητα σου χτυπάει την πόρτα. Όμως η δράση έχει αξία, ακόμα κι αν σήμερα δεν έχει αντίκρισμα. Αρκεί που υπήρξε, που εκδηλώθηκε, που έγινε πράξη. Τι και αν κατέληξε στα σκουπίδια, εσύ έπραξες, ακόμα και αν δεν σε ικανοποίησε το αποτέλεσμα. Έπραξες και θα πράξεις ξανά.

Και αυτό είναι το πιο όμορφο: βλέπεις τα παιδιά να γεμίζουν τη ματιά τους με φωτιά όταν δουν ότι μπορούν, όταν καταλάβουν ότι η επιλογή τους δεν θα τους ελέγξει, αλλά θα τους ανοίξει δρόμους. 

Και τότε γελάς μαζί τους, γιατί ξέρεις ότι η ζωή είναι σαν ένα ατελείωτο fashion show: μερικές φορές θα σκοντάψεις στην πασαρέλα, μερικές φορές θα λάμψεις, αλλά το μόνο που χρειάζεται είναι να περπατάς ,με προσωπικό στυλ, με χιούμορ και με την καρδιά σου ανοιχτή.

Στο τέλος, η δύναμη της επιλογής δεν είναι να ξέρεις πάντα το σωστό. Είναι να τολμάς να δοκιμάζεις, να δημιουργείς, να ζεις, να πάρεις το ρίσκο. Και όταν όλα αυτά γίνουν πράξη, η ομορφιά και η μαγεία, που τόσο χρειαζόμαστε, εμφανίζονται εκεί που δεν το περιμένεις.

Από μια γωνιά του τμήματος ενδυματολογίας, που συνεχίζει να πιστεύει στη δύναμη της επιλογής και στα πρώτα βήματα των ανθρώπων.

X CivilA