Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

To Street style συναντά το Luxury •

 ~Το  luxury μπορεί να κατεβαίνει στο δρόμο, όμως δεν κατεβαίνει επίπεδο. Επιπλέον αποκαλύπτει ποιοι είμαστε.

Η μόδα σήμερα κινείται ανάμεσα στο luxury και το street και πράγματι, αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για τα ίδια τα ρούχα μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταυτότητα δεν είναι μονοδιάστατη, μπορεί να εκφραστεί με απενοχοποίηση και ποικιλία. Θέλουμε άνεση αλλά και κύρος, αυθεντικότητα αλλά κυνηγάμε και το trend. 

Το streetwear λοιπόν μας έφερε τη δημοκρατία της έκφρασης, ενώ το luxury συνεχίζει να φέρει το βάρος της επιλεκτικής επιθυμίας και της υπέρμετρης αξίας. Το υβρίδιο αυτών των δύο δεν είναι απλά μια τάση , είναι ένα φαινόμενο, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που δεν θέλει πια να επιλέξει ένα από τα δύο , αλλά επιθυμεί να τα συνδυάσει.

Η εικόνα του Virgil Abloh είναι μια τεράστια δήλωση αυτής της συνθήκης. Το varsity jacket με τα έντονα λογότυπα συνδυασμένο με ένα tartan στοιχείο που παραπέμπει σε παράδοση, ενώ τα sneakers και το καπέλο δημιουργούν το κατάλληλο σημείο επαφής που βρίσκεται στον δρόμο.  Τίποτα δεν είναι “καθαρό” και αυτό άλλωστε είναι το ζητούμενο. Δεν πρόκειται απλώς για street style luxury. Είναι μια αισθητική διαπραγμάτευση ανάμεσα σε πολιτισμούς, κώδικες, οικονομίες και εποχές.

Ο Abloh δεν ντύνει απλώς το ατομικό σώμα, ντύνει το συλλογικό, γιατί το κατανοεί. Συνθέτει μια αφήγηση γύρω από αυτό και την τοποθετεί στο δρόμο, εκεί όπου ενώνονται οι κουλτούρες και οι άνθρωποι σε μεγάλο βαθμό, εξισώνονται.

Και ίσως αυτό να είναι το σύγχρονο luxury:

όχι το ακριβό,αλλά το πολυεπίπεδο, αυτό που σε κάνει προνομιούχο χωρίς να είσαι.

Ίσως σου δίνει το όχημα να ονειρευτείς πως μπορείς να έχεις κάτι περισσότερο.

X CivilA 



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...