Μπορεί το streetwear να είναι luxury;

 Όταν η άνεση συναντά την επιθυμία.

Κάποτε, το luxury είχε πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο, υπήρχαν συγκεκριμένες προδιαγραφές ώστε σε ένα προϊόν ή υπηρεσία να αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός.

Ήταν η υψηλή ραπτική, τα σπάνια υλικά, η δεξιοτεχνία, η απόσταση από το “καθημερινό”, το συνηθισμένο, αυτό που συναντάς σε μια βόλτα.

Ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να έχουν οι πολλοί.

Το streetwear, από την άλλη, γεννήθηκε ακριβώς στο αντίθετο άκρο.

Στους δρόμους, στη βόλτα, στο γκέτο.

Στην κουλτούρα της νεολαίας.

Στην ανάγκη για έκφραση χωρίς όριο , χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς άδεια.

Και όμως σήμερα αυτά τα δύο άκρα συναντιούνται.

Η ερώτηση όμως δεν είναι πια αν το streetwear μπορεί να είναι luxury.

Η ερώτηση είναι, ρλτι σημαίνει luxury σήμερα;

Γιατί το luxury έχει ήδη αλλάξει, επειδή η κοινωνία έχει αλλάξει, επειδή οι ανάγκες έχουν αλλάξει.

Δεν αφορά μόνο το υλικό, την τεχνική, την τιμή.

Αφορά για παράδειγμα την ταυτότητα,την επιθυμία, τη σπανιότητα (όχι πάντα υλική, αλλά πολιτισμική).

Το streetwear κατάφερε κάτι που η παραδοσιακή μόδα δυσκολευόταν να κάνει να δημιουργήσει κοινότητες και να παράγει έντονη επιθυμία.

Παράλληλα μπόρεσε να συνδέσει το ρούχο με μια συγκεκριμένη στάση ζωής.

Brands όπως η Supreme βασίστηκαν στο πλαίσιο του μάρκετινγκ, όχι στην ποσότητα, αλλά στην έλλειψη. Στα drops και στην αναμονή.

Στην αίσθηση ότι “αν δεν το πάρεις τώρα, χάθηκε”.

Και κάπως έτσι, η σπανιότητα , βασική αρχή του luxury ,πέρασε στο δρόμο.

Την ίδια στιγμή, οίκοι όπως η Louis Vuitton άνοιξαν την πόρτα στο streetwear. Όχι απλώς ως trend, αλλά ως γλώσσα επικοινωνίας με ένα κοινό που διψάει να συμπεριληφθεί από έναν οίκο πολυτελείας στο αγοραστικό κοινό του. Ξαφνικά ο χώρος της μόδας είδε το αγοραστικό κοινό και αναγνώρισε σαφώς και το οικονομικό κέρδος που θα φέρει αυτού του είδους η συμπερίληψη.

Η συνεργασία με τον Virgil Abloh δεν ήταν τυχαία και σίγουρα πλέον μπορώ να πω ότι είναι ιστορική.

Ήταν επίσης μια δήλωση, το luxury δεν είναι πια μόνο κληρονομιά από γενιά σε γενιά χωρίς αλλαγές και προσαρμογή είναι και ο πολιτισμός του τώρα.

Άρα, μπορεί το streetwear να είναι luxury;

Ναι, όταν πληροί τρεις βασικές προϋποθέσεις:

•δημιουργεί επιθυμία,

•έχει πολιτισμικό βάρος,

•χτίζει ταυτότητα.

Δεν χρειάζεται απαραίτητα να χρησιμοποιηθεί ένα πολύ ακριβό υφασμτα. Χρειάζεται όμως απόδοση νόηματος για το κάθε τι που παίρνει θέση στην κατηγορία των luxury προϊόντων, χρειάζεται ένα πλαίσιο, μια αφήγηση.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη ανατροπή. Γιατί το σύγχρονο luxury δεν είναι πάντα αυτό που “φαίνεται ακριβό”.

Είναι αυτό που μπορεί να σε εκφράζει, να σε τοποθετεί σε ένα χώρο, να σε κάνει να ανήκεις και παράλληλα να ξεχωρίζεις. Το streetwear δεν έγινε luxury επειδή ανέβηκε επίπεδο. Το luxury κατέβηκε στον δρόμο χωρίς όμως να κατέβει επίπεδο. Κάπου στη μέση, δημιουργήθηκε κάτι νέο.

Ένας νέος χώρος κατανάλωσης και έκφρασης ακριβώς σαν αυτόν που έχει κληθεί να δημιουργήσει ο John Galliano με την εταιρεία fast fashion Zara, η οποία θέλει να κάνει τη μετάβαση αλλάζοντας σταδιακά ταυτότητα.

Θα πέσει επίπεδο ο Galliano; Αποκλείεται.

Θα ανέβει επίπεδο η Zara; Όχι απαραίτητα.

Θα αλλάξει η αφήγηση; Σίγουρα και θα δημιουργηθεί ένας νέος χώρος πώλησης.

     ~•Σημειώσεις από μια εκπαιδεύτρια μόδας•~

Το luxury δεν πρέπει να είναι  στατικό  πρέπει να επαναπροσδιορίζεται κάθε εποχή.

Το streetwear εισήγαγε έννοιες όπως:

~community,

~drop culture,

~πολιτισμική αξία.

Η σπανιότητα δεν είναι μόνο υλική:

 ~ είναι και συμβολική

Το “ακριβό” δεν ταυτίζεται πλέον με το “πολύτιμο”

Το σύγχρονο luxury:

 ~ δεν πουλά μόνο προϊόν

~ πουλά ταυτότητα

Τα λέμε σύντομα. Untill then, take care.

X CivilA