civil.A

 Όταν η άνεση συναντά την επιθυμία. Κάποτε, το luxury είχε πολύ συγκεκριμένο πρόσωπο, υπήρχαν συγκεκριμένες προδιαγραφές ώστε σε ένα προϊόν ή υπηρεσία να αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός. Ήταν η υψηλή ραπτική, τα σπάνια υλικά, η δεξιοτεχνία, η απόσταση από το “καθημερινό”, το συνηθισμένο, αυτό που συναντάς σε μια βόλτα. Ήταν αυτό που δεν μπορούσαν να έχουν οι πολλοί. Το streetwear, από την άλλη, γεννήθηκε ακριβώς στο αντίθετο άκρο. Στους δρόμους, στη βόλτα, στο γκέτο. Στην κουλτούρα της νεολαίας. Στην ανάγκη για έκφραση χωρίς όριο , χωρίς χαρακτηρισμούς, χωρίς άδεια. Και όμως σήμερα αυτά τα δύο άκρα συναντιούνται. Η ερώτηση όμως δεν είναι πια αν το streetwear μπορεί να είναι luxury. Η ερώτηση είναι, ρλτι σημαίνει luxury σήμερα; Γιατί το luxury έχει ήδη αλλάξει, επειδή η κοινωνία έχει αλλάξει, επειδή οι ανάγκες έχουν αλλάξει. Δεν αφορά μόνο το υλικό, την τεχνική, την τιμή. Αφορά για παράδειγμα την ταυτότητα,την επιθυμία, τη σπανιότητα (όχι πάντα υλική, αλλά πολιτισμική). Το streetwear...

 ~Ο φόβος του δημιουργού, η ανάγκη να είσαι “αρκετός” και η αλήθεια που κανείς δεν μας είπε εγκαίρως. Παρατηρώ τους μαθητές μου, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Βλέπω σε αυτούς κάτι πολύ γνώριμο. Όχι απλώς νεανικότητα ή ενθουσιασμό. Βλέπω τον φόβο. Το εσωτερικό μάγκωμα πριν ξεκινήσεις. Την αμφιβολία πριν εκτεθείς. Την ανάγκη να είναι όλα σωστά , από την πρώτη φορά. Την αντίφαση του, ήρθα να μάθω αλλά είναι κακό που δεν ξέρω. Και κάπου εκεί, βλέπω και εμένα, είκοσι χρόνια πριν. Απίστευτο μου φαίνεται... Πάμε παρακάτω, κανείς δεν μας έμαθε πραγματικά τι σημαίνει δημιουργία. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθούμε σε ένα γενικό πλαίσιο, πώς φτιάχνουμε τους δικούς μας κανόνες. Μας έμαθαν να πετυχαίνουμε. (Κάνεις δεν ξέρει τι) Να αποφεύγουμε το λάθος. Να κινούμαστε μέσα σε “σωστές” προδιαγραφές. Αλλά η δημιουργία δεν υπακούει σε προδιαγραφές. Δεν είναι αναπαραγωγή. Είναι καθαρή, γέννηση. Και κάθε γέννηση εμπεριέχει πόνο, αβεβαιότητα και χάος.  Ο μεγαλύτερος φόβος εδώ δεν είναι ότι θα...

 ~Το  luxury μπορεί να κατεβαίνει στο δρόμο, όμως δεν κατεβαίνει επίπεδο. Επιπλέον αποκαλύπτει ποιοι είμαστε. Η μόδα σήμερα κινείται ανάμεσα στο luxury και το street και πράγματι, αυτό λέει περισσότερα για εμάς παρά για τα ίδια τα ρούχα μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταυτότητα δεν είναι μονοδιάστατη, μπορεί να εκφραστεί με απενοχοποίηση και ποικιλία. Θέλουμε άνεση αλλά και κύρος, αυθεντικότητα αλλά κυνηγάμε και το trend.  Το streetwear λοιπόν μας έφερε τη δημοκρατία της έκφρασης, ενώ το luxury συνεχίζει να φέρει το βάρος της επιλεκτικής επιθυμίας και της υπέρμετρης αξίας. Το υβρίδιο αυτών των δύο δεν είναι απλά μια τάση , είναι ένα φαινόμενο, είναι η αντανάκλαση μιας κοινωνίας που δεν θέλει πια να επιλέξει ένα από τα δύο , αλλά επιθυμεί να τα συνδυάσει. Η εικόνα του Virgil Abloh είναι μια τεράστια δήλωση αυτής της συνθήκης. Το varsity jacket με τα έντονα λογότυπα συνδυασμένο με ένα tartan στοιχείο που παραπέμπει σε παράδοση, ενώ τα sneakers και το καπέλο δημιουργούν το κα...

 ~Όλα όσα λέμε χωρίς να μιλάμε και όλα όσα αφήνουμε πίσω μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Η μόδα δεν είναι μόνο ρούχα. Είναι ο τρόπος που μια κοινωνία συστήνει τον εαυτό της. Αν σταθούμε λίγο περισσότερο σε αυτό, τα ρούχα αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε. Δεν είναι μόνο έκφραση. Είναι, πρώτα απ’ όλα, ιστορικό τεκμήριο. Μπορείς να “διαβάσεις” μια εποχή μέσα από τα ρούχα της, την οικονομική της κατάσταση, τη θέση της γυναίκας, την έννοια της εξουσίας, το οικολογικό της αποτύπωμα, ακόμη και τους φόβους ή τις επιθυμίες της Τα ρούχα είναι πραγματικά αρχεία πολιτισμού και κουλτούρας. Υφασμάτινα ντοκουμέντα μιας εποχής που πέρασε ή που συμβαίνει τώρα. Είναι επίσης ένας μη λεκτικός τρόπος επικοινωνίας. Δηλαδή δεν χρειάζεται να αρθρώσουμε κάποια λέξη, έχουμε "πει" τα πάντα, πριν καν μιλήσουμε. Πώς; Με τη σιλουέτα (τον όγκο, σχήμα). Με τα χρώματα. Με την επιλογή να ακολουθήσεις ή να αγνοήσεις  ένα trend. Και αυτά τα μηνύματα που συνεχώς στέλνουμε και λαμβάνουμε μέσα σε μι...

 ~Όχι ως απλή εικόνα, αποτέλεσμα αναπαραγωγής προτύπων, αλλά ως πράξη και στάση ζωής βαθιά ριζωμένη στη μοναδικότητα του ατόμου. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.» Μια φράση που αποδίδεται στον Fyodor Dostoevsky και που για χρόνια επιστρέφει στο μυαλό μου σαν ερώτηση και σαν απάντηση παράλληλα. Τι εννοούσε άραγε; Μια ρομαντική σωτηρία; Έναν κόσμο πιο φωτεινό επειδή είναι επιφανειακά πιο όμορφος, ή μήπως κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σιωπηλό, οριακά ανεπαίσθητο; Ίσως η ομορφιά που εννοούσε να μην έχει καμία σχέση με αυτό που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε ως “όμορφο”. Αναφερόμενος οχι στο πρόσωπο, ούτε το σώμα, ούτε την εικόνα. Αλλά σε κάτι άλλο. Κάτι που δεν φαίνεται πάντα, αλλά υπάρχει πάντα, παντού. Στη φροντίδα με την οποία δίνεις ένα ποτήρι νερό, στη σύνεση με την οποία εκφέρεις τον λόγο. Στον τρόπο που σέβεσαι τον άλλον, ακόμη και όταν δεν σε βλέπει κανείς. Στην επιλογή να είσαι παρών και να μην πληγώσεις ενώ μπορείς. Στην επιλογή να συγκρατήσεις τη σκληρότητα, ακόμη κι αν σου είναι εύκ...

~ Πώς το ανδρικό σχεδιαστικό βλέμμα και το ανδρικό ένδυμα έγιναν εργαλεία μέσα από τα οποία οι γυναίκες κατέλαβαν χώρο στη νεότερη κοινωνική ιστορία. Η ιστορία της μόδας δεν είναι μόνο ιστορία αισθητικής. Είναι ιστορία εξουσίας, όπως και πολλά άλλα στη ζωή. Και λίγα ρούχα το αποδεικνύουν αυτό τόσο καθαρά όσο το ανδρικό ένδυμα όταν φορέθηκε από γυναίκες. Για αιώνες, η γυναικεία εμφάνιση είχε έναν σαφή κοινωνικό ρόλο,να α υπογραμμίζει τη θηλυκότητα, τη χάρη, την κομψότητα , αλλά και την κοινωνική θέση μιας οικογένειας. Το ανδρικό ένδυμα, αντίθετα, εξέφραζε κάτι άλλο, εξουσία, δράση, δημόσιο χώρο, επαγγελματική ταυτότητα. Με άλλα λόγια, ο άνδρας ντυνόταν για να δρα, ενώ η γυναίκα ντυνόταν για να παρουσιάζεται. Κάπου εκεί αρχίζει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες επαναστάσεις στη νεότερη ιστορία της μόδας. Το παντελόνι δεν ήταν πάντα αυτονόητο για τις γυναίκες. Στην Ευρώπη και την Αμερική του 19ου αιώνα, η χρήση του θεωρούνταν σχεδόν κοινωνική πρόκληση. Οι γυναίκες που το φορούσαν συχνά αντιμε...

 ~Πριν το sustainable fashion γίνει τάση, οι γυναίκες της γειτονιάς το ζούσαν καθημερινά με προίκες, δαντέλες, μοδιστράδικα και ρούχα φτιαγμένα για να αντέχουν μια ζωή. Σήμερα μιλάμε πολύ για sustainable fashion, για οικολογική κατανάλωση, για slow fashion, για κυκλική οικονομία της μόδας. Ακαταλαβίστικα για πολλούς και είναι λογικό, θα εξηγήσω παρακάτω. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες αγγλικές λέξεις λοιπόν, σκέφτομαι κάτι απλό: οι γιαγιάδες μας το έκαναν ήδη. Δε χρειάζονταν συνέδρια, hashtags και παρουσιάσεις power point. Απλώς το έκαναν γιατί αυτό ήταν το life style τους, η ζωή ήταν πιο αργή και πιο απλή. Για πολλές γενιές γυναικών στην Ελλάδα, η προίκα δεν ήταν μόνο κοινωνικό έθιμο(εδώ βέβαια ανοίγει ένα τεράστιο κοινωνικό θέμα προς συζήτηση,αλλά το κρατάω για μια άλλη φορά και εστιάζω στην τέχνη.).  Ήταν και μια ολόκληρη αισθητική φιλοσοφία. Σεντόνια κεντημένα στο χέρι. Τραπεζομάντηλα με δαντέλες. Πετσέτες που περνούσαν από γενιά σε γενιά. Δεν επρόκειτο απλ...

 Τι σημαίνει πραγματικά Haute Couture, ποιοι οίκοι τη δημιουργούν σήμερα και γιατί ένα ένδυμα μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι!; Ας ξεκινήσουμε... Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν πολλές λέξεις που χρησιμοποιούνται με ευκολία και συχνά χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνουν. Μία από αυτές είναι η υψηλή ραπτική ή αλλιώς Haute Couture. Τη βλέπουμε σε επιδείξεις, σε κόκκινα χαλιά, σε μουσεία, σε περιοδικά μόδας. Συχνά όμως χρησιμοποιείται σαν γενικός όρος για οτιδήποτε φαίνεται εντυπωσιακό ή υπερπολυτελές. Στην πραγματικότητα, η υψηλή ραπτική (Haute Couture) δεν είναι απλώς κάποιο συγκεκριμένο στυλ ή ύφος. Είναι όμως , αρχικάζ ένας αυστηρά προστατευμένος θεσμός. Και όπως κάθε θεσμός, έχει συγκεκριμένους κανόνες. Ο όρος Haute Couture γεννήθηκε στο Παρίσι τον 19ο αιώνα και συνδέεται με τον σχεδιαστή Charles Frederick Worth, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος που παρουσίασε συλλογές ρούχων, σχεδιασμένες και επιμελειμένες από έναν δημιουργό με προσωπικό όραμα,και όχι απλώς ραμμένες για πελάτες. Α...

 ~Η υψηλή ραπτική κατεβαίνει στον δρόμο  και η μόδα κρατάει την ανάσα της. Και εκεί που λες: σήμερα θα τεμπελιάσει και το μυαλό μου (τι καλά) Τσακ... Σκάει η πληροφορία. Ας το πάρω από την αρχή. Χθες, στο μάθημα, μιλούσαμε με τους σπουδαστές για τον John Galliano. Και τι να πεις για τον Galliano; Μιλήσαμε για την απουσία του μετά το σκάνδαλο. Για την αποθεραπεία του. Για τη διαδρομή του από τον οίκο Dior μέχρι την επαναφορά του στη μόδα. Και κυρίως για κάτι που δύσκολα ορίζεται: τη διάνοιά του. Ίσως , και δεν είναι υπερβολή, είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς της γενιάς του. Από αυτούς που δεν περιγράφονται εύκολα. Που σχεδόν σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι η γλώσσα δεν επαρκεί και πιθανώς να πρέπει να φτιάξουμε νέες λέξεις για να περιγράψουμε το έργο του και την καλλιτεχνική του προσωπικότητα. Και ενώ όλα αυτά είναι ακόμη “φρέσκα”, στον απόηχο τους, έρχεται η είδηση: Διετής συνεργασία ανάμεσα στη Zara και τον John Galliano. Και εκεί κάπου, η μόδα και όσοι την μελετο...

 ~Γιατί δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική για να είναι ουσιαστική. Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη.(δήλωση) Και για χρόνια προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα. Ότι δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γεμάτη, παραγωγική, αποδοτική, “σωστή”. Ότι υπάρχει και μια άλλη πλευρά της ζωής , πιο ήσυχη, πιο αργή, πιο ανθρώπινη. Μια πλευρά που δεν μετριέται σε χρήμα ,λίστες,  και επιτεύγματα. Σκεφτόμουν ότι “πρέπει” να γράψω κάτι σήμερα. Και μετά θυμήθηκα κάτι απλό: εδώ είναι blog, όχι social media. Εδώ δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι. Εδώ μπορείς απλώς να υπάρξεις, να μοιραστείς. Και ίσως αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να μάθω κάτι που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: να παίρνω τον χρόνο μου χωρίς ενοχή. (Με έμφαση στην ενοχή παιδιά). Χωρίς το διαρκές “πρέπει”. Πρέπει να βγω. Πρέπει να κάνω. Πρέπει να προλάβω. Πρέπει γιατί αλλιώς... Και σήμερα απαντώ, γιατί αλλιώς θα ζήσω μια διαφορετική ζωή από κάποιον άλλον και αυτό δεν είναι ...

~ Κομψότητα, τεχνική αρτιότητα και… μια "μικρή" κρίση φαντασίας. Δευτέρα νωρίς το πρωί. Καφές στο χέρι. Ανοίγω φωτογραφίες από το κόκκινο χαλί των Academy Awards και πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται με ύποπτη συχνότητα: Έχω ξαναδεί αυτά τα φορέματα. Έχω ξαναδεί τις ίδιες σιλουέτες, τα ίδια κοσμήματα, τα ίδια μαλλιά. Όχι ακριβώς τα ίδια, φυσικά αλλά καταλαβαίνετε... Τα υλικά είναι υπέροχα, η κατασκευή αψεγάδιαστη, τα κοσμήματα αστραφτερά. Αλλά η αίσθηση είναι γνώριμη. Σαν να βλέπεις μια ταινία που ξέρεις ήδη το τέλος της. Η αλήθεια είναι ότι στο κόκκινο χαλί σήμερα κυριαρχεί κάτι που θα ονόμαζα: η ασφαλής πολυτέλεια. Κάποτε (σαν θεία Ανατολή που είμαι) το κόκκινο χαλί ήταν χώρος πειραματισμού. Σήμερα είναι κυρίως branding. Σαν χρηματιστηριακή μετοχή μόδας. Οι μεγάλοι οίκοι όπως ο Louis Vuitton, ο Dior ή ο Givenchy δεν ντύνουν απλώς μια ηθοποιό. Επενδύουν σε μια εικόνα που θα κάνει τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγα λεπτά. Το αποτέλεσμ...

 ~Από την οικολογική συνείδηση των σχεδιαστών μέχρι τις μικρές καθημερινές μας επιλογές: πώς το στυλ μπορεί να γίνει πιο φιλικό προς το περιβάλλον χωρίς να χάσει τη γοητεία του και φυσικά ενδυναμώνοντας τη δική μας ενδυματολογική ταυτότητα. Ας ξεκινήσουμε με μια μικρή αλήθεια που δεν ακούγεται πολύ glamorous: Η μόδα είναι από τις πιο δημιουργικές βιομηχανίες στον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα και από τις πιο επιβαρυντικές για το περιβάλλον. Η παραγωγή υφασμάτων, η βαφή, η κατανάλωση νερού, τα απορρίμματα ρούχων… όλα αυτά δημιουργούν ένα τεράστιο οικολογικό αποτύπωμα που τα τελευταία χρόνια δεν μπορούμε να αγνοούμε. Και κάπου εδώ εμφανίζεται μια φράση που ακούμε όλο και συχνότερα: eco friendly. Όμως τι σημαίνει πραγματικά για τη μόδα, την κοινωνία και εμάς σαν καταναλωτές; Και (πολύ σημαντικό) τι σημαίνει για όσους σπουδάζουν και εργάζονται σε αυτήν; Η περιβαλλοντική συνείδηση στη μόδα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά τον 21ο αιώνα.(Ουσιαστικά θα πω πως μάλλον, τον 21ο αιώνα "στιγμιαία", εξαφ...

 ~Όταν ο άνδρας σχεδιαστής θεωρείται καλλιτέχνης και η γυναίκα «εμπορική»: μια συζήτηση για τη μόδα, το βλέμμα της κοινωνίας και τη σχέση εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η Μαρία Παπαγρηγορίου έθεσε ένα ερώτημα που αξίζει να σταθεί κανείς λίγο παραπάνω: Είμαστε πιο αυστηροί με τις γυναίκες σχεδιάστριες μόδας; Τη Μαρία την παρακολουθώ χρόνια. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που δεν μιλούν απλώς για τη μόδα· τη σκέφτονται και την αισθάνονται. Και όταν κάποιος θέτει ένα ερώτημα με καθαρότητα σκέψης, αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος. Δημιουργεί ουσιαστική επίδραση. Και έτσι το ερώτημά της, έγινε και δικό μου, με προβλημάτισε. Η αφορμή, για εμένα, ήταν η πορεία της Maria Grazia Chiuri (την οποία έχω λόγους να εκτιμώ αλλά δεν τοποθετώ στους αγαπημένους μου και κακώς ίσως δεν την είχα στη λίστα με τους επιδραστικους σχεδιαστές) στον οίκο Dior. Από τότε που ανέλαβε το δημιουργικό τιμόνι του οίκου, τα έσοδα αυξήθηκαν εντυπωσιακά. Σε λίγα χρόνια ο οίκος πολλαπλασίασε τις πωλήσεις του. Κι όμως, σ...

~ Η μόδα και η queer δημιουργικότητα: μια σχέση που άλλαξε την αισθητική του 20ού αιώνα. Η μόδα συχνά κατηγορείται ότι είναι επιφανειακή. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένας από τους πιο ζωντανούς καθρέφτες της κοινωνίας. Τα ρούχα δεν αφηγούνται μόνο αισθητικές επιλογές. Αφηγούνται ιστορίες για το σώμα, την εξουσία, την ταυτότητα και την ελευθερία. Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά την ιστορία της σύγχρονης μόδας, θα διαπιστώσει ότι μεγάλο μέρος της δημιουργικής της δύναμης γεννήθηκε μέσα από τη συνάντηση της μόδας με τη διαφορετικότητα σε όλα τα επίπεδα. Ιδιαίτερα όμως μέσα από τη σχέση της με την queer δημιουργικότητα. Αυτή η σχέση δεν είναι μόνο αισθητική. Είναι βαθιά ιστορική και πολιτισμική. Σε πολλές περιόδους της ιστορίας, η κοινωνία δεν ήταν ένας εύκολος χώρος για την έκφραση της διαφορετικότητας. Οι ταυτότητες φύλου και σεξουαλικότητας συχνά αντιμετωπίζονταν με περιορισμούς, προκαταλήψεις  και σιωπή. Η μόδα όμως λειτούργησε και συνέχιζε να λειτουργεί συχνά ως ένας διαφορετι...

 ~Η επανάσταση της Mary Quant, η κοινωνία της δεκαετίας του ’60 και το ερώτημα: ποια θα ήταν σήμερα μια πραγματική ενδυματολογική επανάσταση για τη γυναίκα; Η ιστορία της μόδας είναι γεμάτη από όμορφα ρούχα. Αλλά μόνο λίγα από αυτά κατάφεραν να αλλάξουν πραγματικά τον τρόπο που μια κοινωνία βλέπει το σώμα και την ελευθερία. Η μίνι φούστα είναι ένα από αυτά. Το 1964 η Βρετανίδα σχεδιάστρια Mary Quant παρουσίασε ένα ένδυμα που φαινομενικά ήταν απλό: μια φούστα αρκετά κοντή ώστε να αποκαλύπτει τα πόδια. Στην πραγματικότητα όμως δεν ήταν απλώς μια αισθητική επιλογή. Ήταν ένα πολιτισμικό γεγονός. Πώς ήταν η κοινωνία πριν τη μίνι φούστα; Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η δυτική κοινωνία βρισκόταν σε μετάβαση. Η μεταπολεμική περίοδος είχε δημιουργήσει οικονομική ανάπτυξη αλλά οι κοινωνικοί ρόλοι παρέμεναν ακόμη αυστηρά καθορισμένοι. Η γυναίκα όφειλε να είναι, διακριτική, κομψή αλλά όχι προκλητική, όμορφη αλλά σε όρια που όριζε η κοινωνία. Το σώμα της γυναίκας ήταν διαρκώς αντικείμενο ελ...

 ~Σκέψεις για το bullying, την έλλειψη ορίων και τον ρόλο της εκπαίδευσης και του πολιτισμού σε μια κοινωνία που φαίνεται να κουβαλά όλο και περισσότερη συσσωρευμένη ένταση. Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότερα περιστατικά βίας εμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία. Βία στους δρόμους, στα σχολεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και μέσα σε χώρους που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητα ασφαλείς, όπως η σχολική τάξη. Πρόσφατα έγινε γνωστή η περίπτωση μιας καθηγήτριας που υπέστη σοβαρό επεισόδιο υγείας ύστερα από έντονο εκφοβισμό μέσα στην τάξη. Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένα ακόμη σημάδι ότι η ένταση που διατρέχει την κοινωνία βρίσκει διέξοδο με τρόπους που ξεπερνούν κάθε επιτρεπτό όριο. Η συζήτηση γύρω από το bullying συνήθως επικεντρώνεται στα παιδιά και στους εφήβους. Όμως το φαινόμενο δεν εμφανίζεται από το πουθενά. Αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί συνολικά μια κοινωνία. Η βία δεν είναι πάντα αποτέλεσμα μόνο θυμού. Συχνά είναι αποτέλεσμα έλλειψης ορίων. Ό...

 ~Σκέψεις και ανησυχίες για τη λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση, τις επιπτώσεις της στο σώμα και τον δρόμο προς τη θεραπεία. Όταν μιλάμε για κακοποίηση, το μυαλό μας συχνά πηγαίνει στη σωματική βία. Σε εικόνες που είναι ορατές, σε τραύματα που μπορούν να αποδειχθούν. Υπάρχει όμως και μια άλλη μορφή βίας. Μια μορφή που δεν αφήνει εύκολα σημάδια στο δέρμα, αλλά μπορεί να χαραχτεί βαθιά στο σώμα και στη σκέψη. Η λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση. Δεν πρόκειται απαραίτητα για φωνές ή ξεκάθαρες απειλές. Συχνά είναι κάτι πιο αργό, πιο ύπουλο. Είναι ο άνθρωπος που θα πατήσει στους φόβους σου και θα τους μεγεθύνει. Εκείνος που θα επιμείνει ότι το ψέμα είναι αλήθεια. Εκείνος που θα σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δική σου αντίληψη της πραγματικότητας. Στη διεθνή βιβλιογραφία αυτή η διαδικασία συχνά περιγράφεται με τον όρο Gaslighting, μια μορφή χειραγώγησης κατά την οποία κάποιος προσπαθεί συστηματικά να κάνει τον άλλον να αμφισβητήσει τη μνήμη, την κρίση ή ακόμη και τη λογική του. Δεν είναι ...

 ~ Ο σχεδιαστής που μεταμόρφωσε τον οίκο Balenciaga μέσα από το streetwear και το hype, και τώρα καλείται να αποδείξει τι σημαίνει πραγματικά πολυτέλεια στον οίκο Gucci(;!). Στον κόσμο της μόδας υπάρχουν δημιουργοί που χτίζουν αισθητικές. Και υπάρχουν εκείνοι που χτίζουν αφηγήσεις γύρω από την ίδια τη μόδα. Ο Demna ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Η πορεία του έχει προκαλέσει ενθουσιασμό, αμφισβήτηση και έντονη αντίδραση. Για κάποιους είναι ένας από τους πιο επιδραστικούς designers της τελευταίας δεκαετίας. Για άλλους, ένας δημιουργός που περισσότερο σχολιάζει τη μόδα  παρά την εξελίσσει. Ίσως τελικά ο Demna να μην είναι αυτός που έκανε τη μόδα να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Ίσως απλώς να είναι ο πιο καθαρός αντικατοπτρισμός της κοινωνίας που τη δημιουργεί, μιας κοινωνίας που καταναλώνει εικόνες, σύμβολα και hype με αχόρταγο τρόπο. Και σε αυτό το ακόρεστο παιχνίδι, ο Demna δείχνει να γνωρίζει τους κανόνες εξαιρετικά καλά. 1.Από την εμπειρία της προσφυγιάς στη διεθνή μόδα ...