Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Greek re-union...

(Αθήνα,Σύνταγμα)







Μετά από πολύ καιρό έγινε αυτό στο οποίο ήλπιζα....είδα ξανά τους πολίτες ενωμένους με αφορμή αυτή τη δυσάρεστη συγκυρία όχι μόνο για τον τόπο μας αλλά και για πολλές χώρες ανά την υφήλιο...Σίγουρα θα ήταν αφελές από μέρους μου να σταθώ μόνο στο δημοσιονομικό μας χρέος,δυστυχώς υπάρχουν πολύ σοβαρότερα θέματα για εμένα,απλά όπως είναι γνωστό ο μόνος σύγχρονος τρόπος χειραγώγησης των λαών είναι ο οικονομικός έλεγχος τους...Το δυστύχημα για αυτήν την χώρα είναι πως πνίξαμε τη δημοκρατία,την απαξιώσαμε και την πετάξαμε στα σκουπίδια. Θεωρήσαμε ανώτερο αγαθό το φαινομενικά άκακο κίτρινο life style και το έχουμε αναγάγει σε επιστήμη στα πάνελ,πνιγήκαμε στην ύλη,ποινικοποιήσαμε την λέξη "όριο"...αποθεώσαμε τον κανιβαλισμό και στραφήκαμε στην "μοναδικότητά" μας...γίναμε όλοι μικροί Θεοί...Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ στην όλη ιστορία είναι το εξής, αν δεν μας έπαιρναν πίσω τα εργατικά κεκτημένα,αν δεν πετσόκοβαν τους μισθούς,αν με λίγα λόγια συνέχιζαν να μας χορηγούν με άπλετο χρήμα αλλά υπογείως απειλούσαν την εθνική μας ακεραιότητα,λεηλατούσαν και εκμεταλλεύονταν την χώρα,υποθήκευαν τα πάντα και μας μετέτρεπαν σε οικονομικούς δούλους οι οποίοι όμως θα άντεχαν να αγοράζουν 2 Louis Vuitton κάθε μήνα,αν γινόταν όλο αυτό εμείς θα ξεσηκωνόμασταν ή θα καθόμασταν ακόμα μπροστά στην τηλεόραση και θα ορεγόμασταν μια καινούργια mercedes?Αυτό λοιπόν που με τρομάζει είναι αν όντως έχουμε πάρει το μάθημά μας ή αν απλώς φωνάζουμε μέχρι να μας δώσουν πίσω το "παιχνίδι" μας...δεν έχω ξεκάθαρα δει κατά πόσο τώρα πια εξαγοράζεται η συνείδησή μας...Ελπίζω να φύγουμε από το "εγώ" και να στραφούμε στο "εμείς",ελπίζω να δώσουμε στην παιδεία και τον πολιτισμό την ευκαιρία να υπάρξουν ξανά σε αυτή τη χώρα....συνεχίζω να ελπίζω...

(pic's by civil.a)


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...