Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

John Galliano-the artist

Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το σκάνδαλο για τα αντισημιτικά σχόλια του σχεδιαστή αρνήθηκα να πάρω θέση...αρνήθηκα να διαβάσω σχόλια,αρνήθηκα να δω το βίντεο..γενικότερα έζησα μια άρνηση και αυτό γιατί ο Galliano για εμένα ήταν ο κορυφαίος,ήταν ο μοναδικός(ειδικά μετά τον θάνατο του Alexander Mcqueen, ο καθένας ήταν/είναι μοναδικός με τον τρόπο του)...
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ολοκλήρωσα το σκεπτικό μου και κατέληξα...Πάντα ήμουν και συνεχίζω να είμαι εναντίον του ρατσισμού θεωρώ πως ένας άνθρωπος ο οποίος έχει την ανάγκη να μειώσει,επιτεθεί(φραστικά κλπ)οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιονδήποτε λόγο το κάνει ωθούμενος από τις προσωπικές του ανασφάλειες,γιατί θέλει να νιώσει πως είναι καλύτερος....Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε έναν άνθρωπο(πέρα από την ιδιότητά του)ο οποίος δεν είναι νηφάλιος και προφανώς έχει προκληθεί(όχι απαραίτητα από κάποιον εκτός του περιβάλλοντός του)να σχολιάσει αρνητικά μια συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων...ανεξέλεγκτος καθώς είναι λόγο μέθης(και όχι μόνο)προβαίνει σε ρατσιστικά σχόλια τα οποία μαγνητοσκοπούνται "τυχαία" από την παρέα του και διοχετεύονται στο διαδίκτυο..
Στο σύνολο της επαγγελματικής του πορείας ο John Galliano έχει δανειστεί στοιχεία από ξένους σε εκείνον πολιτισμούς,έχει υπερασπιστεί με τον τρόπο του την διαφορετικότητα και την έχει προωθήσει μέσα από την δουλειά του,σε καμία περίπτωση δεν θα θεωρούσα ποτέ πως είναι ρατσιστής ένας άνθρωπος ο οποίος προέρχεται με την σειρά του από ένα πολυπολιτισμικό οικογενειακό περιβάλλον και ο οποίος όπως προανέφερα έχει σαν σημαία του την διαφορετικότητα!Αντί να μας προβληματίσουν σοβαρά οι ρατσιστικές πράξεις πολλών άλλων(κυβερνώντων κλπ αποσιωπούνται με μεγάλη ευκολία θα έλεγα), μας ενοχλούν τα λόγια ενός ανθρώπου υπό την επήρεια του αλκοόλ ή και άλλων ουσιών...Φυσικά και θα πρέπει να λογοδοτήσει για την φραστική επίθεση που εξαπέλυσε στο ζευγάρι αλλά μέχρι εκεί...όλοι οι υπόλοιποι που είμαστε άμεμπτου ηθικής και πότε δεν έχουμε ξεστομίσει λόγια για τα οποία έχουμε μετανιώσει θα πρέπει να σκεφτόμαστε καλύτερα πριν μπούμε στη διαδικασία να κρίνουμε τόσο εύκολα άλλους ανθρώπους...όποιοι και αν είναι...
Το να μιλήσω για το έργο και την πορεία του είναι πραγματικά περιττό,θεωρώ πως είναι ένας υπέροχος καλλιτέχνης με εξαιρετική αισθητική και αντίληψη των πραγμάτων, μοναδικός στο να προσδίδει δραματικότητα στα ρούχα του!Έτσι ήταν και συνεχίζει κατά αυτόν τον τρόπο να υπάρχει ο John Galliano στο μυαλό μου.
kisses :)
Civil.a....









(i don't get any credit for the photos)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...