Θα μπορούσα να κάτσω ολόκληρη μέρα να με νταντεύει ο αγαπημένος μου φίλος, αλλά αποφάσισα να την κοπανήσω πριν είναι αργά και συνηθίσω την τόση φροντίδα, βλέπετε από μικρή είχα αυτήν την τάση ,βολευόμουν πολύ γρήγορα. Φορώντας μια γαλάζια δανεική πουκαμίσα έτρεξα να βρω ταξί ακροβατώντας πάνω στα πέδιλά μου.
Ο καιρός ήταν καλός και το αεράκι χάιδευε το πρόσωπό μου. Σε όλη την διαδρομή δεν έπαψα στιγμή να σκέφτομαι την χθεσινή βραδιά, εικόνες κατέκλεισαν το μυαλό μου, απανωτά ερωτήματα. Ήταν ένα όμορφο βράδυ αλλά δυστυχώς ξημέρωσε ένα άχαρο πρωινό. Φτάνοντας σπίτι αποφάσισα να ησυχάσω για λίγο, έβγαλα το τηλέφωνο από την πρίζα γύρισα ανάποδα όλα τα ρολόγια και απενεργοποίησα το κινητό…it’s only me and myself for tonight…έπεσα για ύπνο με ένα βάρος στο στήθος μου ξέροντας πως σε λίγες ώρες που θα σηκωθώ θα είναι ακόμα εκεί και θα πρέπει να το αντιμετωπίσω.
Αλλόκοτα όνειρα έπνιξαν τον κατά τα άλλα ήσυχο και βαρύ ύπνο μου, κοιμήθηκα μόλις 2 ώρες και έτσι όταν ξύπνησα ήταν ακόμα νωρίς το απόγευμα.
Δυσκολευόμουν να πάρω ανάσα και έτσι κατάλαβα πως αυτή η δυσφορία, το βάρος που είχα όντως δεν είχε με εγκαταλείψει .
«Τι είναι αυτό που αγαπάς?», «Τι θέλεις πραγματικά να κάνεις?», «Είναι αυτή η ζωή για εσένα?»…αυτές οι ερωτήσεις επαναλαμβάνονταν συνέχεια στο μυαλό μου.
Ο καιρός ήταν καλός και το αεράκι χάιδευε το πρόσωπό μου. Σε όλη την διαδρομή δεν έπαψα στιγμή να σκέφτομαι την χθεσινή βραδιά, εικόνες κατέκλεισαν το μυαλό μου, απανωτά ερωτήματα. Ήταν ένα όμορφο βράδυ αλλά δυστυχώς ξημέρωσε ένα άχαρο πρωινό. Φτάνοντας σπίτι αποφάσισα να ησυχάσω για λίγο, έβγαλα το τηλέφωνο από την πρίζα γύρισα ανάποδα όλα τα ρολόγια και απενεργοποίησα το κινητό…it’s only me and myself for tonight…έπεσα για ύπνο με ένα βάρος στο στήθος μου ξέροντας πως σε λίγες ώρες που θα σηκωθώ θα είναι ακόμα εκεί και θα πρέπει να το αντιμετωπίσω.
Αλλόκοτα όνειρα έπνιξαν τον κατά τα άλλα ήσυχο και βαρύ ύπνο μου, κοιμήθηκα μόλις 2 ώρες και έτσι όταν ξύπνησα ήταν ακόμα νωρίς το απόγευμα.
Δυσκολευόμουν να πάρω ανάσα και έτσι κατάλαβα πως αυτή η δυσφορία, το βάρος που είχα όντως δεν είχε με εγκαταλείψει .
«Τι είναι αυτό που αγαπάς?», «Τι θέλεις πραγματικά να κάνεις?», «Είναι αυτή η ζωή για εσένα?»…αυτές οι ερωτήσεις επαναλαμβάνονταν συνέχεια στο μυαλό μου.
Απαντήσεις ? Κάποιος?Τι είναι αυτό που αγαπώ…τα καλοραμμένα ρούχα ,μμμ το ροζέ κρασί, καλό φαγητό, ταξίδια και υπέροχες υπέροχες τσάντες. Ναι αυτό είναι το top 5 μου. Τι θέλω πραγματικά να κάνω…ταξίδια και ρούχα, να φτιάχνω υπέροχα καλοραμμένα ρούχα και όχι αυτή η ζωή δεν είναι για εμένα δεν θέλω φώτα, ούτε glamour βραδιές ,ούτε γλάστρες δίπλα μου.
Νέα ξεκινήματα.
Ποτέ στη ζωή μου δεν κρατούσα σημειώσεις για την καθημερινότητά μου όμως τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει…εγώ η Super-cookie αποφάσισα να με καταγράφω, οπότε ας ξεκινήσω....
Αγαπημένο ημερολόγιο,
Αποφάσισα να σου δώσω όνομα και να σου γράφω όταν κάτι ερεθίζει τα μάτια μου, εξάπτει την φαντασία μου, συγκινεί τα αυτιά μου.
Θα σε ονομάσω λοιπόν ημερολόγιο επιτυχίας γιατί οτιδήποτε άλλο αρνούμαι αν το έχω στη ζωή μου.Λοιπόν ΄΄επιτυχημένο΄΄ μου ημερολόγιο μέχρι τώρα απλά έπαιζα λίγο πολύ με αυτό που αγαπώ, λίγο τα φώτα που τυφλώνουν, η μουσική που ζαλίζει δεν ήθελα πολύ κάπου το έχασα…έτσι θα ξεκινήσω από την αρχή.
Σήμερα θα φτιάξω για την αφεντιά μου μια φουστούλα, τώρα θα απορείς μάλλον τι δουλειά έχουν τα 2.5 μέτρα (στο πλάτος, όχι στο μήκος) πόδια μου μέσα σε αυτό το κομμάτι… ε, έχω να σου πω ό,τι θα είναι 2 κομμάτια για να χωρέσω…δεν θα θυσιαστώ εγώ στον βωμό των μισητών αποσκελετωμένων μοντέλων.Θα είναι μαύρη(σαν την τύχη μου) με ζώνη στη μέση και μερικές πιέτες .
Η εμπειρία μου στο ράψιμο είναι μικρή μιας και ό,τι ρούχο σχεδίασα για εμένα δεν το έραψα εγώ, το έδινα στις λατρεμένες μου μοδίστρες τις οποίες ανακάλυψα τυχαία ένα απόγευμα που έκανα ατελείωτες βόλτες .
Ξεκινώντας αντιμετώπισα μικρά μικρά μικρά προβληματάκια για αυτό κάνω ένα διαλειμματάκι τώρα και παρακολουθώ την πορεία του ασθενούς (φούστα)που ξαπλώνει λάγνα πάνω στο καλοριφέρ με 8 τόμους ευρωπαϊκής ιστορίας επάνω μήπως και ισιώσει…τι να πω, όλοι οι γιατροί αναγκάζονται ανά στιγμές να ελπίζουν σε ένα θαύμα, το ίδιο κάνω και εγώ αφού είμαι εδώ για να γιατρέψω την μιζέρια και την ακαλαισθησία.
Αγαπημένο ημερολόγιο,
Μμμ…είμαστε αισίως στη δεύτερη μέρα και έχω εντυπωσιάσει τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν τα έχω παρατήσει και ας έχουν περάσει πάνω από 24 ώρες.
Ο ΄΄ασθενής΄΄ ευτυχώς δεν απεβίωσε αντ’αυτού ίσιωσε και μάλιστα πολύ καλά.
Με διακατέχει δέος και συγκίνηση όταν αντιλαμβάνομαι ότι σε ένα κομμάτι ύφασμα θα στηρίξω όλη μου την καριέρα.. τι λέω η ψωνάρα Θεέ μου και δεν με μαζεύουνε.
Αναμασαώ ένα μπισκοτάκι ολικής άλεσης για να διώξω την συγκίνηση και πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να φιλοσοφήσει. Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως η μάχη με το μπισκότο είναι άνιση. Θα μπορούσα να την παρομοιάσω με την αέναη μάχη ανάμεσα στο Γιν και το γιανγκ, το καλό και το κακό…το μπισκοτάκι(σοκολάτα-πορτοκάλι) συμβολίζει το καλό και όλες αυτές τις παραδεισένιες απολαύσεις για τις ποίες αξίζει να καείς στα καζάνια της κόλασης και το αποσκελετωμένο σώμα της Kate Moss που έχω κολλήσει στο ψυγείο συμβολίζει το υπέρτατο κακό την τυραννία της ψυχής μου.
Μαντέψτε ποιος θα υπερισχύσει? Ποια είμαι εγώ που θα πάω κόντρα στους συμπαντικούς κανόνες(?) αφήστε που δεν έχω καμιά όρεξη να διαταράξω την ισορροπία αυτού του κόσμου, είναι προδιαγεγραμμένο ποιος θα κερδίσει , φυσικά το καλό…μπισκοτάκι σου’ρχομαι !!!! Κάπως έτσι θυσιάστηκα άλλη μια φορά για το καλό της ανθρωπότητας. Θα μπορούσα άνετα να είμαι super ήρωας, κάτι σαν την Supergirl…και τότε σκέφτηκα «μα είσαι η super-cookie». Μήπως είναι αυτό το πεπρωμένο μου? Θα μεταλλαχθώ σε υπερήρωα super-cookie, θα φτιάξω και στολή κάτι εφαρμοστό και σέξι…τρέχω μπροστά στον καθρέφτη κοιτάζομαι καλά καλά και πριν βάλω τα κλάματα σκέφτομαι ότι το κακό είναι παντού και με κυνηγάει με την μορφή της Καιτούλας Moss. Πετάω τα μπισκότα από το μπαλκόνι και κάνω μεγάλη προσπάθεια να μην ακολουθήσω και εγώ, αλλάζω το super όνομά μου από supercookie σε extra-large supercookie και παίρνω τον όρκο της ασιτίας μέχρι τη Δευτέρα παρουσία ή τουλάχιστον μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα .Δυο ώρες μετά τον ιερό και φυσικά απαράβατο όρκο μου τρέχω στο ημερολόγιο σαν την τρελή και συνειδητοποιώ πως είναι Τετάρτη, η Δευτέρα αργεί όσο για την Δευτέρα παρουσία μην το συζητήσουμε τώρα… μα καλά και εγώ είμαι αφελής, ξεκινάει κανείς δίαιτα μεσοβδόμαδα? Όχι…αυτό λέω και εγώ. Μπισκοτάκι σου’ρχομαι !!! «και η δίαιτα?» σκέφτομαι…από Δευτέρα ….παρουσία…
to be continued:)
(by Civil.A)
Xixixixi!!! Πολύ καλό!!
ΑπάντησηΔιαγραφή