Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~

Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος.

Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει.

Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος.

Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του.

Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη».

Υπήρχε απλώς η επιθυμία να πεις κάτι.

Και υπήρχε ,επιτρέψτε μου τη λέξη ,ένας ρομαντισμός στην συνειδητή επιλογή κάποιου να σε διαβάσει.

Το blog έμοιαζε λίγο σαν να ντύνεσαι για μια καλή περίσταση. Σαν να βάζεις ένα ωραίο πουκάμισο πριν βγεις από το σπίτι. Δεν το έκανες για να σε δουν όλοι. Το έκανες γιατί ήθελες να είσαι παρών στη στιγμή και να σε δουν αυτοί στους οποίους με κάποιον τρόπο "ανήκεις".

Σήμερα, αντίθετα, τα social media μοιάζουν περισσότερο με ένα ατελείωτο πάρτι όπου κάποια στιγμή όλοι ξέχασαν γιατί ήρθαν. Το μόνο που έμεινε είναι η μουσική να παίζει δυνατά και οι άνθρωποι να ανεβάζουν την ένταση για να ακουστούν λίγο περισσότερο από τον διπλανό τους κάνοντας απλά θόρυβο.

Και κάπου εκεί άρχισε η κούραση.

Η σπατάλη χρόνου είναι το ένα. Η σπατάλη ενέργειας το άλλο.

Αλλά αυτό που με κουράζει περισσότερο είναι η εσωτερική σπατάλη.

Η αίσθηση ότι η δημιουργία μετατρέπεται σε παραγωγή «ό,τι να ’ναι» περιεχομένου. Ότι ο άνθρωπος, σιγά σιγά, αρχίζει να ευτελίζεται για μερικά δευτερόλεπτα προσοχής που εξαφανίζονται πιο γρήγορα από όσο χρειάζεται για να τα θυμηθείς.

Και το πιο παράξενο είναι ότι αυτό το πλασματικό σύμπαν άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να είναι η πραγματική κοινωνία. Σαν όλος ο κόσμος να είναι ένα μεγάλο feed.

Δεν είναι.

Ευτυχώς.

Και κάπως έτσι βρέθηκα ξανά εδώ.

Στο blog.

Σε αυτό το παλιό, σχεδόν ρετρό κομμάτι του διαδικτύου όπου τα πράγματα κινούνται λίγο πιο αργά. Όπου μπορείς να γράψεις μια σκέψη χωρίς να χρειάζεται να τη στριμώξεις σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Όπου η προσμονή, η ανακάλυψη και η περιέργεια έχουν ακόμη λίγο χώρο να αναπνεύσουν.

Ίσως τελικά το blog να είναι σαν εκείνα τα καλά ρούχα που δεν φοράς κάθε μέρα, αλλά χαίρεσαι να τα βγάζεις από την ντουλάπα όταν υπάρχει λόγος.

Και σήμερα, απλώς, ένιωσα ότι υπήρχε λόγος.

Γραμμένο αργά, σε έναν κόσμο που τρέχει, από εμένα που δηλώνω, πάντα, συνειδητά αργοπορημένη.

X CivilA