Το αναπότρεπτο του χρόνου. Εσπέριος ο άνεμος που με έσυρε στην ξενιτιά. Χώρισαν τα σώματα. Απομακρυνθήκαμε. Έμαθα,πώς είναι η γεύση από το αίμα, που η διάλυση αφήνει. Έμαθα,πώς είναι να διαλέγεις όταν η θέληση δεν συμμερίζεται το αναγκαίο. Έμαθα,πως ζεις σε άλλο σημείο του ορίζοντα και εσύ, τώρα που οι ανέμοι το βάρος μας σηκώσανε. Έμαθα,σιγόλεγες,δεν έχεις επιλογή. Έμαθα,σαν ξημερώνει τα παραθυρόφυλλα κλείνεις και ξεμυτάς με το πρώτο σκοτάδι. Σε φέρνω στο μυαλό σκυφτό και μονάχο. Βαδίζεις,στέκεσαι,συνεχίζεις. Νύχτα στη νύχτα,αλλαγές κατακτάς, το μετά να πονάει λιγότερο από το πριν. Νύχτα στη νύχτα,το αναπότρεπτο του χρόνου σου χαράζει τη μορφή. Νύχτα στη νύχτα, ανησυχώ. Εκεί που βρίσκεσαι καραδοκούν ευκαιριοθήρες, θέλουν χωρίς αρχή να μας αφήσουν. Θέλουν μαζί τους να σε πάρουν. Θέλουν να γίνετε πολλοί. Μην πας. Θέλουν τον άδειο από αίσθημα και μνήμη εαυτό σου με μίσος να γεμίσουν. ...
Notes on Aesthetics & Culture