civil.A

 ~Ένα δρόμος ανάμεσα στην ομορφιά, την ασχήμια και τις αποφάσεις που νομίζουμε ότι είναι “λογικές”. Ερευνώντας το αρχείο στο μπλογκ μου, βρήκα κάτι που ποτέ δεν είχα δημοσιεύσει. Ήταν μια μικρή εκτόνωση γραφής από το Νοέμβριο του 2017, λίγο πριν γυρίσω πίσω στην Ελλάδα και αποφασίσω ότι τα ταξίδια και ο κόσμος της μόδας είχαν τελειώσει για μένα. Δεν είχα τότε τη σύνεση να σκεφτώ ότι χρειάζεται που και που ένα διάλειμμα και έτσι δήλωσα με τεράστια άγνοια, “Ήρθε η ώρα να ζήσω σαν φυσιολογικός άνθρωπος.” Ακόμα θυμάμαι αυτή τη σαχλαμάρα που βγήκε από το στόμα μου. Την πίστεψα εγώ. Την πίστεψε και ο περίγυρός μου. Φυσικά, δεν ήταν οι κατάλληλοι για να με εμψυχώσουν,το αντίθετο, θα έλεγα. Ίσως ένιωσαν και μια ανάπαυση που, επιτέλους, θα σταματούσα να ζω σα νομάς. Little did I know then… Λίγους μήνες μετά ετοίμασα τις βαλίτσες μου και έφυγα για την Αθήνα. Και σήμερα, καθώς ξαναδιαβάζω εκείνες τις γραμμές που πρωτοέγραψα, μπορώ να πω με παιδική αθωότητα: “ΓΟΥΑΟΥ!”  με έμφαση στο Γ. ...

Σκέφτομαι και γράφω- Δεν είναι το κίτρινο. Ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο το κίτρινο. Αν ήταν, θα μου άρεσαν όλα τα κίτρινα, και δεν μου αρέσουν. Το κίτρινο συχνά με κουράζει, με αγχώνει, με φέρνει κοντά σε μια επιφανειακή χαρά που δεν εμπιστεύομαι και έτσι βρίσκομαι σε συνεχόμενη εγρήγορση. Όμως, αυτή η απόχρωση της μιμόζας — ούτε λεμόνι, ούτε ήλιος, ούτε παιδικόςμαρκαδόρος — κάτι μου λέει. Στέκομαι από πάνω της. Έχω χωθεί ανάμεσα στα κλωνάρια της. Τα παπούτσια μου μπαίνουν και αυτά  στο κάδρο. Έτσι έγινε η συνάντηση μας, μια μικρή, αστική, απροσδόκητη στιγμή χαράς στο πεζοδρόμιο. Η μιμόζα δεν βρίσκεται σε βάζο, δε στέκεται στυλιζαρισμένη σε κάποιο έπιπλο, δεν είναι διακοσμητική απόφαση. Είναι κάτι που με βρήκε, ένα μήνα πριν, σε ένα πεζοδρόμιο, στην παγωμένη Μονμάρτη. Οι μιμόζες δεν είναι λουλούδια που «στέκονται σωστά»,δεν προσπαθούν να είναι ωραίες με τον τρόπο που έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε την ομορφιά,δεν έχουν κεντρικό άξονα, δεν έχουν συμμετρία που να καθησυχάζει, δεν έχου...

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...

 Έξι χρόνια. Και όμως, αν τα φυσήξεις απαλά, σκορπίζουν σαν σκόνη από παλιά πούδρα σε μπουντουάρ. Η τελευταία μου ανάρτηση το 2020. Ένας κόσμος πριν από τον κόσμο που ξέρουμε σήμερα. Πανδημίες, επανεκκινήσεις, scroll ατελείωτα, τάσεις που γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε τρία reels. Και εγώ εδώ, να αναρωτιέμαι: τι έμεινε ίδιο; Μη νομίζετε, το ψάχνω κι εγώ. Παραμένω ο ίδιος άνθρωπος που άλλοτε θέλει να λέει ιστορίες, άλλοτε να τις διαβάζει κάτω από ένα φωτιστικό που κάνει το δωμάτιο να μοιάζει σκηνή, κι άλλοτε να τις ζει με τα μανίκια σηκωμένα. Η περιέργεια δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να περιμένει καλύτερα. Συνεχίζω να εξερευνώ τη ζωή σαν να είναι concept store σε στενό της πόλης — δεν ξέρεις τι θα βρεις, αλλά μπαίνεις. Συνεχίζω να τρώω κρύα γεμιστά με φέτα (γιατί κάποια πράγματα είναι αξίες, όχι συνήθειες). Συνεχίζω να βλέπω Harry Potter and the Philosopher's Stone και να πιστεύω πως μια καλή ιστορία μπορεί να σε σώσει από μια κακή μέρα. Και φυσικά, συνεχίζω να επιθυμώ διακαώς να χάσ...