photo:NasosKvisuals Έχω πολύ καιρό να νιώσω συγκίνηση για κάτι ώστε να γράψω για αυτό. Στη Θεσσαλονίκη όμως γνώρισα έναν δρόμο, ένα κτήριο και ένα σχεδόν φάντασμα. Αυτά τα τρία σε συνδυασμό ήταν αρκετά για να με κάνουν να θέλω να πω δυο κουβέντες. Ήταν βράδυ Σαββάτου ,ξημέρωμα Κυριακής για την ακρίβεια μιας που ήταν περασμένες δώδεκα. Η ώρα των φαντασμάτων, πνευμάτων και λοιπών αγαπημένων μου. Η μεγάλη βόλτα που ξεκινήσαμε νωρίς το μεσημέρι, με οδήγησε εμένα και την παρέα μου σε έναν πολύ απλό και ήσυχο ,μα συνάμα, έντονο ενεργειακά δρόμο, κοντά στην πλατεία εμπορίου. Όσο και αν δεν έβλεπα άνθρωπο τριγύρω, γνώριζα καλά πως κάτι ζούσε εκεί. Είδα φως στα αριστερά μου και καθώς προπορευόμουν, στάθηκα να περιμένω τους φίλους μου, με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια πετριά για αυτά τα όμορφα, τυχαία, της ζωής. Τα μάτια μου έμεινα σε μια παράξενη βιτρίνα, «Από εδώ έρχεται το φως.» σκέφτηκα και συνέχισα να χάσκω. Κάποιος ήταν μέσα, άνθρωπο το...