Έξι χρόνια. Και όμως, αν τα φυσήξεις απαλά, σκορπίζουν σαν σκόνη από παλιά πούδρα σε μπουντουάρ. Η τελευταία μου ανάρτηση το 2020. Ένας κόσμος πριν από τον κόσμο που ξέρουμε σήμερα. Πανδημίες, επανεκκινήσεις, scroll ατελείωτα, τάσεις που γεννήθηκαν και πέθαναν μέσα σε τρία reels. Και εγώ εδώ, να αναρωτιέμαι: τι έμεινε ίδιο; Μη νομίζετε, το ψάχνω κι εγώ. Παραμένω ο ίδιος άνθρωπος που άλλοτε θέλει να λέει ιστορίες, άλλοτε να τις διαβάζει κάτω από ένα φωτιστικό που κάνει το δωμάτιο να μοιάζει σκηνή, κι άλλοτε να τις ζει με τα μανίκια σηκωμένα. Η περιέργεια δεν έφυγε ποτέ. Απλώς έμαθε να περιμένει καλύτερα. Συνεχίζω να εξερευνώ τη ζωή σαν να είναι concept store σε στενό της πόλης — δεν ξέρεις τι θα βρεις, αλλά μπαίνεις. Συνεχίζω να τρώω κρύα γεμιστά με φέτα (γιατί κάποια πράγματα είναι αξίες, όχι συνήθειες). Συνεχίζω να βλέπω Harry Potter and the Philosopher's Stone και να πιστεύω πως μια καλή ιστορία μπορεί να σε σώσει από μια κακή μέρα. Και φυσικά, συνεχίζω να επιθυμώ διακαώς να χάσ...