Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

how much love can you handle?

Καταρχήν να ζητήσω μια τεράστια συγνώμη για την υπερ-τεράστια αποχή μου :)Το καλοκαίρι μου πήρε το μυαλό εντελώς και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η αιώρα μου που δεν κατάφερα φέτος να στήσω πουθενά... :( ελπίζω τον επόμενο χρόνο να κατευθυνθώ προς την υπέροχη Λευκάδα και αν είμαι τυχερή να "ναυαγήσω " εκεί...
Αλλά ας σταθώ λίγο στο πρόσφατο καλοκαιράκι που δεν ήταν τίποτα σπουδαίο αλλά σίγουρα ήταν ιδιαίτερο... :)Ένα καλοκαίρι γεμάτο μεγάλες αλλαγές,μεγάλες αποφάσεις,μεγάλες ανακαλύψεις..μπορώ με σιγουριά να πω πως στα 24 μου χρόνια με μεγάλο κόπο ενηλικιώθηκα:)Αυτές οι 3 λέξεις που χρησιμοποίησα δεν είναι τυχαίες,συμβολίζουν για εμένα τους τελευταίους μήνες...με λίγα λόγια....
Αλλαγές:μετακόμισα
Αποφάσεις:αποχωρισμός-αλλάγη επαγγελματικού προσανατολισμού
Ανακαλύψεις:ο εαυτός μου,τα όρια μου & η αγάπη σε κάθε μορφή...
Θα επικεντρωθώ στο τελευταίο,την αγάπη.
Επιτέλους κατάλαβα πως για εμένα όλα έχουν να κάνουν με αυτό το τρομερό συναίσθημα και το χαρακτηρίζω ως τρομερό γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν το αντέχουν τρομάζουν και τρέχουν στην αντίθετη κατεύθυνση...
Όπως και να έχει συνεχίζω,η αγάπη πρέπει να μας πλημμυρίζει σε κάθε βήμα σε κάθε σκέψη...αγάπη για εμάς και για τον περίγυρό μας,αγάπη για την δουλειά μας και τα θέλω μας,αγάπη για τα όνειρά μας...αγάπη για αυτούς που δεν ξέρουμε,αγάπη για αυτούς που δεν την θέλουν,αγάπη για αυτούς που κρύβονται,αγάπη για αυτούς που φοβούνται....Αν δεν αγαπάς την ζωή σου,τους πόθους σου,το περιβάλλον που ζεις,τις επιλογές σου σωστές&μη δεν θα φτάσεις πουθενά...θα είσαι άδειος άνθρωπος...το μόνο αναπάντητο ερώτημά μου είναι το εξής...:Πόση αγάπη μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος,μια κατάσταση,ένα όνειρο...ώστε να μην πνιγεί,να μην τρομάξει,να μην ξεθωριάσει?
just some thoughts....
kisses for a good night and always remember love is the answer.... :D:D:D
Civil.A

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι τόποι,οι άνθρωποι.

Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A

Joan Miro

Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές  καλλιτέχνες του 20ου   αιώνα . Γεννήθηκε το 1893  στην Βαρκελώνη  και σε ηλικία 14 ετών φοίτησε στην Εμπορική Σχολή, αν και παράλληλα παρακολουθούσε κρυφά μαθήματα στην Σχολή Καλών Τεχνών και αργότερα στην Ακαδημία  Galí  μέχρι το 1915 . Το 1920  μετακόμισε στο Παρίσι  όπου συμμετείχε στους καλλιτεχνικούς κύκλους της Μονμάρτης  και γνωρίστηκε αρχικά με το κίνημα του ντανταϊσμού  και αργότερα με τους υπερρεαλιστές , κάτω από την επίδραση των οποίων άρχισε να διαμορφώνει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη ζωγραφική του. Ο μεγαλύτερος ίσως θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ένα από τα ηγετικά στελέχη του, ο Αντρέ Μπρετόν , αναφερόμενος στον Μιρό δήλωσε πως  "είναι ο περισσότερο σουρεαλιστής από όλους" . Το 1921  πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη ατομική του έκθεση...

Πριν Όλα Γίνουν Περιεχόμενο•

 ~Το βασίλειό μου για λίγο αργό ίντερνετ~ Υπάρχουν στιγμές που ανοίγω τα social media και αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το ίντερνετ σταμάτησε να είναι εξερεύνηση και έγινε θόρυβος. Υπάρχουν μέρες που ανοίγω τα social media και νιώθω σαν να μπήκα κατά λάθος σε ένα τεράστιο δωμάτιο όπου όλοι μιλάνε ταυτόχρονα, όλοι χορεύουν, όλοι δείχνουν κάτι , και κανείς δεν φαίνεται πραγματικά να ακούει. Κάποτε αυτό το δωμάτιο ήταν μικρότερο. Και είχε και μια κάποια γοητεία μιας και στοχευμένα σε επέλεγαν, δεν εμφανιζοσουν τυχαία σε μια ροή,δεν σε επέβαλε κάποιο trend ή ένας αλγόριθμος. Τότε που ξεκινούσε όλη αυτή η ιστορία του διαδικτύου, υπήρχε μια περίεργη έξαψη. Ένα αίσθημα ότι εξερευνούσαμε κάτι άγνωστο. Σαν να ανοίγεις μια πόρτα σε μια πόλη που δεν υπάρχει ακόμη στον χάρτη. Τα blogs ήταν μικρά δωμάτια μέσα σε αυτή την πόλη. Ο καθένας έβαζε μέσα τις σκέψεις του, τις εμμονές του, τις ιστορίες του. Δεν υπήρχαν αλγόριθμοι που σου φώναζαν «πιο γρήγορα», «πιο πολύ», «πιο θορυβώδη». Υπήρχε απλώς η επιθυ...