Ποτέ δεν πίστευα πως η καλύτερη ψυχοθεραπία θα ήταν μια βόλτα σε μια βροχερή πολή και ένα φλιτζάνι ζεστό τσάι σε ένα φιλόξενο μαγαζί...Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο, ήρθε η ηρεμία, η έμπνευση και μια μικρής διάρκειας(περίπου 3 εβδομάδων)γρίπη...Την επόμενη φορά θα λάβω τα μέτρα μου...Ομπρέλα,γαλότσες,αδιάβροχο και μια φουσκωτή βάρκα(γιατί ποτέ δεν ήμουν καλή στο κολύμπι).
Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A
tre marie<3
ΑπάντησηΔιαγραφή