Κάθε μέρα ο ήλιος ανατέλει από το ίδιο μέρος,ίπτατε για λίγες ώρες στον ουρανό γεμίζει τις ζωές μας φως και στο τέλος αποσύρεται αφήνοντάς μας να τον αναπολούμε νοσταλγικά..."Μαγεία"αναφωνώ όποτε τον αντικρίζω κατάματα.Κάποιες φορές με ζαλίζει και θολώνει το βλέμμα μου,δακρίζουν τα μάτια μου στην όψη του μπροστά ίσως γιατί θυμάμαι μικρές στιγμές ευτυχίας που έχω ζήσει νιώθοντάς τον να μου ζεσταίνει το πρόσωπο,το μυαλό,την ψυχή.Μόνο στο φως γιατρεύονται όλα,μονο έτσι γίνονται καινούρια ξεκινήματα.Έτσι και αυτό το blog,δημιουργήθικε μια μέρα που το φως είναι αλήθεια δεν περίσευε στον ουρανό,αλλά δεν με ένοιαζε γιάτι κρατούσα στο μυαλό μου τον προσωπικό μου ήλιο.
Οι τόποι,όλοι,είναι έρωτες και αυτός που είμαι τώρα είναι ο μεγαλύτερος(σε κάθε έρωτα αυτό λέμε).Και όμως πόσο αληθινό είναι αυτό?!Οι τόποι σαν νέοι στη ζωή μας άνθρωποι μας υποδέχονται και μας προσφέρουν εμπειρίες,καθένας τόσο μοναδικός,τόσο προσωπικά ωραίος.Άνθρωποι,τόποι,το ίδιο...έρωτες,αγάπες,μνήμες. xx Civil.A
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου